Wiewiórka, która zapomniała, gdzie schowała orzeszki

— Bajka do czytania —

Wiewiórka Ruda była bardzo zapracowana. Całą jesień nosiła orzeszki i chowała je w tajnych skrytkach po całym lesie. „Na zimę będę miała mnóstwo jedzenia!” — cieszyła się, machając puszystym ogonkiem.

Ruda schowała orzeszki pod dębem, przy starym pniaku, w dziupli, między korzeniami i jeszcze w dziesięciu innych miejscach. Była z siebie bardzo dumna. „Jestem najlepszą zbieraczką w całym lesie!”

Ale gdy przyszła zima i Ruda zgłodniała, stało się coś okropnego. Pobiegła pod dąb — nie było tam orzeszków. Pobiegła do pniaka — pusto. Do dziupli — nic! „O nie!” — pisnęła Ruda. „Zapomniałam, gdzie schowałam orzeszki!”

Ruda była bardzo smutna. Szukała i szukała, ale niczego nie mogła znaleźć. „Jaka ze mnie niezdara” — pochlipywała, siadając na śniegu. „Tyle pracy na nic.”

Minęła zima, przyszła wiosna. Pewnego ranka Ruda wyszła z dziupli i nie mogła uwierzyć własnym oczom. Wszędzie tam, gdzie ukryła orzeszki, wyrosły małe drzewka! Pod dębem, przy pniaku, między korzeniami — wszędzie kiełkowały młode dęby, leszczyny i buki.

„Moje orzeszki…” — szepnęła Ruda. „Nie zjadłam ich, więc zamieniły się w drzewa!” Las wokół niej zazieleniał nowym, młodym życiem, jakiego dawno tu nie było.

Stara sowa, która wszystko widziała, przysiadła obok. „Wiesz, Rudo” — zahukała łagodnie — „dzięki twojej zapominalskości wyrósł cały nowy las. Za sto lat zwierzęta będą się tu chować i jeść orzeszki z drzew, które ty zasadziłaś, sama o tym nie wiedząc.”

Ruda popatrzyła na zielone drzewka i uśmiechnęła się. „To prawda. Mój błąd dał coś pięknego.” Już się nie smuciła. Tej nocy zasnęła w dziupli zadowolona, otulona ogonkiem, a wokół niej szumiał młody, rosnący las.