Świetlik Leo i zagubiony blask

— Bajka do czytania —

W lesie, gdzie drzewa sięgały wysoko, a gwiazdy świeciły jak małe latarenki, mieszkał mały świetlik o imieniu Leo. Leo miał skrzydełka cienkie jak listek i ogonek, który lśnił delikatnym, złotym blaskiem. Każdej nocy Leo wyruszał na łąkę, by tańczyć z innymi świetlikami i rozświetlać ciemność.

Pewnego wieczoru Leo obudził się i chciał zapalić swój ogonek, ale… nic się nie stało. Blask zniknął! Leo zmartwił się bardzo. „Jak teraz znajdę przyjaciół? Jak pomogę komuś w ciemności?” – pomyślał. Postanowił wyruszyć w las i poszukać swojego blasku.

Po drodze spotkał małą myszkę, która płakała pod krzakiem. „Zgubiłam się, a jest tak ciemno” – szepnęła. Leo, choć sam nie świecił, powiedział: „Nie martw się, pójdę z tobą. Razem na pewno znajdziemy drogę do twojej norki.” I tak szli powoli, a Leo opowiadał myszce o gwiazdach.

Nagle usłyszeli ciche pukanie. To dzięcioł, który próbował znaleźć żołędzie na kolację. „Jest tak ciemno, że nie widzę, gdzie są” – westchnął. Leo podszedł bliżej i powiedział: „Pomogę ci. Posłuchaj, gdzie spadają żołędzie – tam jest ich najwięcej.” Dzięcioł uśmiechnął się i zaczął stukać w korę.

Kiedy szli dalej, Leo zobaczył małego jeżyka, który próbował przetoczyć się przez kałużę. „Boje się, że zamoczę kolce” – pisnął. Leo wziął go za łapkę i powiedział: „Skaczemy razem! Raz, dwa, trzy!” I przeskoczyli kałużę, a jeżyk zachichotał z radości.

Wtedy Leo poczuł coś ciepłego w ogonku. Spojrzał w dół i zobaczył, że jego blask wraca! Najpierw malutki, potem coraz większy, aż rozświetlił całą ścieżkę. „Dziękuję, Leo!” – zawołały zwierzątka. Leo uśmiechnął się i zrozumiał, że pomaganie innym sprawiło, że jego blask wrócił.

Tej nocy Leo tańczył z przyjaciółmi na łące, a jego ogonek świecił jaśniej niż kiedykolwiek. Kiedy wrócił do swojego listka, był bardzo zmęczony, ale szczęśliwy. Położył się, a gwiazdy mrugały do niego z góry.

Leo zamknął oczy i szepnął: „Dobranoc, lesie. Dobranoc, gwiazdy.” I zasnął spokojnie, wiedząc, że nawet gdy blask gaśnie, wystarczy pomóc komuś, by znów rozbłysnąć. W lesie zapanowała cisza, a mały świetlik śnił o złotych iskierkach.