Sowa, która zbierała dźwięki nocy

— Bajka do czytania —

Na najwyższej gałęzi starego buku mieszkała sowa Hania. Była już bardzo stara i bardzo mądra. Najbardziej na świecie kochała ciszę — bo w ciszy słychać najpiękniejsze dźwięki nocy.

Pewnej nocy pod bukiem zatrzymał się mały borsuk Bartek. Kręcił się, wzdychał i nie mógł zasnąć. „Nie umiem zasnąć!” — poskarżył się sowie. „W norce jest tak cicho, że aż mnie to denerwuje.”

Hania uśmiechnęła się łagodnie. „Cicho? Och, mój mały. W nocy wcale nie jest cicho. Trzeba tylko nauczyć się słuchać. Chodź, posłuchamy razem.”

Bartek usiadł pod drzewem i zamknął oczy. „Słyszysz?” — szepnęła sowa. „To wiatr przeczesuje liście. Szuuu… szuuu… jak fale na jeziorze.” Bartek wstrzymał oddech. Rzeczywiście — liście szumiały miękko i kojąco.

„A teraz posłuchaj tam, przy strumyku” — powiedziała Hania. Z dołu dobiegał cichutki bulgot wody, która przeskakiwała przez kamyki. Plum, plim, plum. Jak najcichsza kołysanka.

„A wysoko, na łące?” Bartek nadstawił uszka. Świerszcze grały swoją wieczorną melodię. Cyk-cyk-cyk. Równo i spokojnie, jak tykanie malutkiego zegara.

Sowa wymieniała kolejne dźwięki nocy: szelest myszki w trawie, daleki głos żaby, trzepot ćmy przy księżycu. A Bartek słuchał coraz spokojniej, coraz wolniej oddychał, a jego powieki robiły się ciężkie jak dwa małe kamyczki.

„Widzisz, mały borsuku?” — szepnęła Hania, lecz Bartek już jej nie słyszał. Zasnął zwinięty w kłębuszek, z łapką pod brodą, a na pyszczku miał najspokojniejszy uśmiech na świecie.

Sowa Hania okryła go ciepłym liściem i czuwała nad nim do rana, słuchając wszystkich dźwięków nocy, które tak bardzo kochała. Szuuu, plum, cyk-cyk… aż wstał świt.