Mały rycerz i smok, który nie umiał ziać ogniem

— Bajka do czytania —

W królestwie pod Mglistą Górą mieszkał smok. Wszyscy się go bali, choć nikt nigdy go nie widział z bliska. „Ten smok zieje ogniem!” — mówili dorośli. „Lepiej tam nie chodzić.”

W tym samym królestwie żył mały rycerz Maciuś. Miał drewnianą tarczę, miecz z patyka i wielkie, ciekawe serce. Pewnego dnia pomyślał: „A może ten smok wcale nie jest taki straszny? Może ktoś po prostu powinien go o to zapytać.”

I tak Maciuś wyruszył pod Mglistą Górę. Szedł przez las, przez łąkę i przez kamienny mostek, aż dotarł do wielkiej jaskini. W środku było ciemno i cicho. „Halo?” — zawołał odważnie, choć kolanka mu się trochę trzęsły.

Z głębi jaskini wyłonił się smok. Był ogromny, zielony i miał wielkie smutne oczy. Otworzył pysk — a Maciuś zamknął oczy, pewien, że zaraz buchnie ogień. Ale zamiast ognia z pyska smoka wydobył się tylko… cichutki dymek i głośne kichnięcie. „Apsik!”

„Ty nie ziejesz ogniem?” — zdziwił się Maciuś. Smok spuścił głowę. „Nie umiem” — westchnął. „Inne smoki potrafią, a ja tylko kicham dymkiem. Dlatego się schowałem. Wstydzę się. I jest mi tu bardzo, bardzo samotnie.”

Maciusiowi zrobiło się żal smoka. „To dlatego wszyscy się ciebie boją, a ty siedzisz tu sam?” Smok kiwnął głową, a z oka spłynęła mu wielka łza, prosto na kamień, gdzie zasyczała jak deszcz.

„Wiesz co?” — powiedział Maciuś. „Ja wcale nie myślę, że trzeba ziać ogniem, żeby być wspaniałym smokiem. Twój dymek jest miękki jak chmurka. A twoje kichnięcia są bardzo zabawne. Chodź ze mną do wioski. Pokażę wszystkim, że jesteś dobry.”

Smok bardzo się bał, ale zaufał małemu rycerzowi. Razem zeszli z góry. Na początku ludzie chowali się po domach, lecz kiedy smok kichnął swoim śmiesznym „apsik!”, dzieci zaczęły się śmiać. Smok puszczał miękkie obłoczki dymu, a maluchy bawiły się, łapiąc je jak bańki mydlane.

Od tamtej pory nikt już nie bał się smoka z Mglistej Góry. Stał się najlepszym przyjacielem wszystkich dzieci w królestwie. A wieczorami, kiedy robiło się chłodno, ogrzewał je swoim ciepłym, miękkim dymkiem, przy którym tak słodko się zasypiało.