Księżniczka Mira na lotnisku

— Bajka do czytania —

Daleko za chmurami, gdzie gwiazdy tańczą w rytmie wiatru, znajdowało się Magiczne Lotnisko. Nie było tam zwykłych samolotów – każdy z nich miał własne imię i potrafił szeptać do podróżnych. Pewnego dnia przybyła tam księżniczka Mira, która bała się latać.

Mira stanęła na pasie startowym i spojrzała w górę. Samoloty były kolorowe jak tęcza – jeden był różowy jak wata cukrowa, drugi złoty jak słońce, a trzeci niebieski jak ocean. „Jakie piękne!” – szepnęła, ale serce biło jej mocno ze strachu.

Wtedy podszedł do niej mały, zielony samolocik o imieniu Chmurek. „Nie bój się, księżniczko” – powiedział cichutko. „Chcę ci pokazać, jak wygląda świat z góry. To nic strasznego, to jak bujanie w obłokach.” Mira westchnęła, ale ciekawość była silniejsza.

Wsiadła do Chmurka, który miał miękkie siedzenia jak poduszki. „Zamknij oczy na chwilę” – poradził. Mira zamknęła, a Chmurek wzbił się w powietrze tak lekko, że nawet nie poczuła drżenia. Kiedy otworzyła oczy, zobaczyła pola usiane kwiatami i rzeki wijące się jak wstążki.

„To takie piękne!” – zawołała. Nagle zobaczyła małą chmurkę, która płakała. „Dlaczego jesteś smutna?” – spytała Mira. Chmurka odpowiedziała: „Zgubiłam swoją błyskawicę i nie mogę błyszczeć w nocy.” Mira poczuła, że chce pomóc, choć bała się wysokości.

„Chmurek, możemy lecieć wyżej?” – zapytała niepewnie. Samolocik uśmiechnął się skrzydłami i poleciał w górę. Mira wypatrzyła srebrną błyskawicę zaczepioną o gwiazdę. „Tam jest!” – krzyknęła. Chmurek podleciał, a Mira delikatnie zdjęła błyskawicę i oddała ją chmurce.

Chmurka rozpromieniła się, a na niebie pojawiły się migoczące iskierki. „Dziękuję, księżniczko! Jesteś bardzo odważna!” – zawołała. Mira uśmiechnęła się, czując dumę. Odwaga nie polegała na braku strachu, ale na działaniu mimo niego.

Chmurek wylądował z powrotem na lotnisku. Mira wysiadła i pogłaskała go po skrzydle. „To była najpiękniejsza podróż w moim życiu” – szepnęła. Pożegnała się z nowymi przyjaciółmi i udała się do swojego pokoju, gdzie okno wychodziło na gwiaździste niebo.

Leżąc w łóżku, Mira patrzyła na migoczącą chmurkę i uśmiechnęła się. Wiedziała, że jutro znów poleci, bo strach to tylko mały ptaszek, który odlatuje, gdy się go nie karmi. Zamknęła oczy i zasnęła spokojnie, słysząc cichy szept samolotów z daleka.