Bajka o księżniczce

— Bajka do czytania —

W zamku z różowymi wieżami mieszkała księżniczka Ala. Miała koronę, sukienki i ogromny ogród — ale najbardziej lubiła chodzić boso po trawie i słuchać, co mówią kwiaty.

Inni w zamku mówili głośno: „Trzeba kopać tu!” „Nalewaj wody tam!” Ala milczała i słuchała. Słyszała, jak róża przy murze sapie cicho: „Piję… piję…”

Ala podeszła do róży. Liście były zwinięte, a płatki opadły. „Jesteś spragniona” — szepnęła. Róża nie odpowiedziała słowami, ale Ala to wiedziała.

Księżniczka pobiegła po konewkę. Nalała wody pod korzenie — powoli, łagodnie. „Pij, mała różo.” Liście rozłożyły się jak dłonie.

Król z balkonu krzyknął: „Ala! Księżniczki nie noszą konewek!” Ala spojrzała w górę. „Ta róża potrzebuje pomocy” — powiedziała spokojnie. „Usłyszałam ją.”

Król zamilkł. Przypomniał sobie, że jego mama też kochała ogród. „Masz rację” — kiwnął głową. „Pokaż mi, co jeszcze słyszysz.”

Ala prowadziła ojca po ogrodzie. Pokazała mu chryzantemę, która prosiła o cień, i fiołka, który tęsknił za słońcem. Król nauczył się słuchać razem z córką.

Wieczorem róża pachniała mocno. Ala usiadła obok niej na schodach. „Dziękuję” — szepnęła do kwiatu. Wiatr poruszył płatki — jakby kiwały głową.

Księżniczka wróciła do pokoju, włożyła koronę na półkę i położyła się spać. Śniła o ogrodzie pełnym szepów — cichych, spokojnych, pełnych wdzięczności.