Księżniczka, która umiała słuchać

— Bajka do czytania —

W Wielogłośnym Królestwie wszyscy mówili jednocześnie. Na rynku, w pałacu, nawet przy stole — każdy chciał opowiedzieć swoją historię, ale nikt nikogo nie słuchał. Było bardzo głośno i bardzo smutno, choć nikt nie wiedział dlaczego.

W pałacu mieszkała mała księżniczka Lena. Była inna niż wszyscy — najczęściej milczała. Nie dlatego, że nie miała nic do powiedzenia. Po prostu wolała słuchać. A kiedy się słucha naprawdę uważnie, słyszy się rzeczy, których inni nie zauważają.

Pewnego dnia do królestwa przyszła bieda. Studnia na rynku wyschła i nie było skąd brać wody. Wszyscy zaczęli krzyczeć jeszcze głośniej: „Trzeba kopać tu!” „Nie, tam!” „Wezwijmy czarodzieja!” „Uciekajmy z królestwa!” Im głośniej krzyczeli, tym mniej z tego wynikało.

Lena nie krzyczała. Wyszła z pałacu i przez cały dzień chodziła po królestwie, i słuchała. Słuchała starego ogrodnika, który mruczał coś pod nosem o dawnych czasach. Słuchała dzieci, które bawiły się przy zboczu. Słuchała nawet ciszy między domami.

I wtedy usłyszała coś dziwnego. Przy starym murze, tam gdzie nikt nie zaglądał, rozległ się cichutki dźwięk: kap… kap… kap. Lena przyłożyła ucho do kamieni. Pod murem płynęła woda! Ukryty strumień, o którym wszyscy zapomnieli, bo nigdy nie było wystarczająco cicho, żeby go usłyszeć.

Księżniczka pobiegła na rynek. Ale jak powiedzieć coś ludziom, którzy ciągle krzyczą? Lena nie krzyczała. Stanęła pośrodku i… zaczęła szeptać. Najpierw nikt nie zauważył. Potem ktoś ucichł, żeby usłyszeć. Potem następna osoba. I jeszcze jedna. Aż w końcu całe królestwo zamilkło, żeby usłyszeć szept małej księżniczki.

„Pod starym murem płynie woda” — powiedziała cicho Lena. „Słyszałam ją. Wystarczy, że przestaniemy krzyczeć, a usłyszymy ją wszyscy.”

Ludzie poszli pod mur i przyłożyli uszy do kamieni. Kap… kap… kap. Słyszeli! Wykopali studnię dokładnie w tym miejscu i znów popłynęła czysta, zimna woda. Królestwo było uratowane.

Od tamtego dnia w Wielogłośnym Królestwie coś się zmieniło. Ludzie nauczyli się słuchać — siebie nawzajem i świata wokół. A kiedy się słuchali, okazało się, że mają sobie do powiedzenia naprawdę piękne rzeczy. Królestwo przestało być smutne. A wszystko dzięki małej księżniczce, która umiała słuchać.