Kret, który chciał zobaczyć słońce

— Bajka do czytania —

Głęboko pod zieloną łąką, w przytulnych korytarzykach, mieszkał kret Krecik. Pod ziemią było ciepło, miękko i bezpiecznie. Krecik kopał tunele, jadł smaczne dżdżownice i był całkiem zadowolony. Tylko jedna rzecz nie dawała mu spokoju — nigdy nie widział słońca.

„Mamo, jakie jest słońce?” — pytał Krecik. „Och, słońce jest ciepłe i złote” — odpowiadała mama. „Ale my, krety, żyjemy pod ziemią. Tu jest nasz dom.” Krecik jednak coraz bardziej marzył, żeby zobaczyć słońce na własne oczy.

Pewnego ranka Krecik postanowił: „Dziś wykopię tunel do góry i wreszcie zobaczę słońce!” Zaczął kopać. Kopał i kopał, w górę i w górę. Łapki go bolały, ale nie poddawał się. Aż wreszcie poczuł, że ziemia robi się cieplejsza, a nad głową coś jasnego.

Krecik przebił się na powierzchnię i wystawił różowy nosek. „Och!” — zawołał. Wszystko było tak jasne, że musiał zmrużyć słabe oczka. Powoli, powolutku przyzwyczajał się do światła. I wtedy poczuł je — ciepło słońca na futerku. Było cudowne, jak najmiększy koc.

„To jest słońce!” — szepnął zachwycony Krecik. Czuł, jak ciepło rozlewa się po całym jego ciele. Słyszał śpiew ptaków, czuł zapach trawy i kwiatów. Świat na górze był pełen cudów.

Krecik spędził cały dzień na powierzchni. Czuł motyle, słuchał pszczół, grzał się w słońcu. Ale gdy nadszedł wieczór i zrobiło się chłodno, a jego słabe oczka zmęczyły się jasnością, Krecik poczuł coś jeszcze — zatęsknił za domem.

Zatęsknił za ciepłymi tunelami, za miękką ziemią, za mamą. „Słońce jest piękne” — pomyślał — „ale mój dom jest pod ziemią. Cieszę się, że je zobaczyłem. Ale jeszcze bardziej cieszę się, że mam dokąd wrócić.”

Krecik zakopał się z powrotem do swoich przytulnych korytarzyków. Mama już na niego czekała. „I jak słońce?” — zapytała. „Cudowne” — odpowiedział Krecik, ziewając. „Ale tu, w domu, jest najlepiej.”

I Krecik zwinął się w ciepłej norce, syty wrażeń całego dnia. Zasnął z uśmiechem, a w głowie jeszcze raz przeżywał ciepło słońca na futerku. Dobranoc, mały Kreciku.