Sowik Fredek i zagadka nocy

— Bajka do czytania —

W głębi cichego, ciemnego lasu, gdzie gałęzie starych dębów splatały się w zielony dach, mieszkał mały sowik o imieniu Fredek. Miał on największe, najbardziej złote oczy ze wszystkich piskląt w gnieździe.

Każdej nocy, gdy inne zwierzęta zasypiały, Fredek siadał na gałęzi i szeroko otwierał swoje ślepia. Świat wokół był dla niego pełen zagadek, a on chciał je wszystkie rozwiązać. Dlaczego liście szumią? Skąd księżyc bierze swoje srebrne światło? I najważniejsze: po co sowie takie wielkie oczy?

Pewnego wieczoru, gdy gwiazdy zaczęły mrugać z nieba, Fredek postanowił wyruszyć na poszukiwanie odpowiedzi. Cichutko odbił się od gałęzi i poleciał nad śpiący las. Pod nim biegła srebrna wstęga strumienia, a nad głową tańczyły ogniki – małe świetliki tańczące swój wieczorny taniec.

Najpierw spotkał panią Wiewiórkę, która chowała orzechy w dziupli. – Pani Wiewiórko, czy wie pani, po co sowie takie duże oczy? – zapytał. Wiewiórka westchnęła, przecierając senne oczy. – Moje oczy są małe i bystre, by znaleźć orzech w dzień. Ale ty, Fredku, potrzebujesz swoich oczu, by widzieć w nocy, gdy my śpimy. – To jeszcze bardziej zaintrygowało małego sowika.

Poleciał dalej, nad polanę, gdzie siedział stary borsuk. – Panie Borsuku, proszę powiedzieć, dlaczego moje oczy są takie wielkie? – Borsuk uśmiechnął się spod wąsów. – Każdy ma oczy takie, jakie mu potrzebne. Ty, Fredku, widzisz w najciemniejszą noc to, czego my nie dostrzegamy. To twój dar.

Fredek zastanawiał się przez chwilę. Nagle usłyszał cichutki płacz z wysoka. To mały jeżyk zgubił drogę do domu, a księżyc skrył się za chmurą. W lesie zrobiło się zupełnie ciemno. – Nie martw się – powiedział Fredek. – Ja widzę doskonale. I poprowadził jeżyka ścieżką między korzeniami, aż do ciepłej norki pod krzakiem.

Jeżyk wtulił się w swoją mamę i powiedział: – Jaki ty masz wielkie, dobre oczy! A mama jeżyka dodała: – Twoje oczy, Fredku, są jak latarnie w środku nocy, które pomagają innym. Fredek poczuł, że serce mu rośnie z radości. Zrozumiał, że jego wielkie oczy nie są dziwne, tylko wyjątkowe.

Wrócił na swoją gałąź, a księżyc znów wyjrzał zza chmur. Spojrzał w górę i szepnął: – Dziękuję za moje oczy. Są dokładnie takie, jakie miały być. Ciekawość zaprowadziła go do odkrycia swojej własnej wartości.

Wtedy zmęczenie ogarnęło małego sowika. Usiadł wygodnie na gałęzi, otulił się skrzydłami, a jego złote oczy zaczęły się zamykać. Gwiazdy nuciły mu cichą kołysankę, a księżyc pogłaskał go po głowie srebrnym promieniem.

Fredek zasnął spokojnie, marząc o tym, że gdy się obudzi, znów będzie ciekaw świata – ale z uśmiechem, wiedząc, że jest właśnie taki, jaki być powinien. Dobranoc, mały sowiku. Dobranoc, wielkie oczy.