Jeżyk, który bał się ciemności

— Bajka do czytania —

W ciepłej norce pod starym dębem mieszkał mały jeżyk o imieniu Kolec. Kolec lubił wszystko: rosę na trawie, zapach grzybów i ciepłe promienie słońca. Tylko jednej rzeczy bał się naprawdę — ciemności.

Gdy słońce chowało się za drzewami, a las robił się granatowy, Kolec zwijał się w ciasną kulkę i mocno zaciskał oczka. „Nie wyjdę z norki, dopóki nie wróci dzień” — postanawiał co wieczór.

Pewnej nocy obudził go cichutki płacz. Ktoś szlochał tuż przy wejściu do norki. Kolec bardzo się przestraszył, ale serce podpowiedziało mu, że ktoś potrzebuje pomocy. Powolutku, na drżących łapkach, wystawił nosek na zewnątrz.

Przy korzeniu dębu siedziała malutka świetlikowa larwa. „Zgasłam” — pochlipywała. „Zgubiłam swoje światełko i teraz nie trafię do domu. A tu jest tak ciemno!”

Kolec spojrzał wokoło. I wtedy zobaczył coś, czego nigdy wcześniej nie zauważył — bo zawsze zamykał oczy. Nad lasem rozpościerało się niebo pełne gwiazd. Księżyc malował srebrne ścieżki na trawie. Wszystko delikatnie świeciło.

„Wcale nie jest całkiem ciemno” — szepnął zdziwiony jeżyk. „Popatrz, ile światła. Pójdę z tobą. Razem na pewno trafimy.”

I poszli. Kolec stąpał ostrożnie, a gwiazdy oświetlały im drogę. Po chwili z trawy zamrugały dziesiątki maleńkich światełek — to była świetlikowa rodzina, która szukała zagubionej larwy. „Jesteś! Jesteś!” — radowały się świetliki i otoczyły ich ciepłym, złotym blaskiem.

Kolec wracał do domu sam, ale wcale się już nie bał. Las nocą był cichy i miękki jak kołderka. Pachniał mchem i snem. „Ciemność wcale nie jest straszna” — pomyślał. „Trzeba tylko otworzyć oczy, żeby zobaczyć, ile w niej światła.”

Od tamtej nocy Kolec już nigdy nie zwijał się ze strachu. A zanim zasnął, zawsze patrzył przez chwilę na gwiazdy i szeptał im cichutkie „dobranoc”.