Chmurka, która szukała swojego koloru

— Bajka do czytania —

Wysoko na niebie płynęła mała chmurka. Była cała szara i bardzo się tym martwiła. „Inne chmury są takie piękne” — wzdychała. „Te o zachodzie słońca są różowe i złote. A ja? Tylko szara. Nudna szara chmurka.”

Chmurka postanowiła znaleźć swój kolor. Popłynęła do tęczy. „Tęczo, daj mi trochę koloru, proszę!” Tęcza uśmiechnęła się. „Mój kolorze już mam swoje miejsce, mała. Ale nie martw się — twój kolor jest gdzie indziej.” I zniknęła.

Chmurka popłynęła dalej. Spotkała słońce. „Słońce, pomaluj mnie na złoto!” Słońce zaświeciło ciepło. „Ależ ja maluję cię każdego wieczoru, gdy zachodzę. Spójrz na siebie o zmierzchu.” Ale chmurka była zbyt smutna, żeby patrzeć.

Płynęła i płynęła, coraz bardziej zmęczona. W końcu zatrzymała się nad spaloną słońcem łąką. Trawa była sucha, kwiaty pochyliły główki, a mała sarenka z trudem szukała choć kropli wody.

„Och, jak tu sucho” — pomyślała chmurka. „Gdybym tylko mogła pomóc…” I wtedy poczuła, że robi się ciężka, coraz cięższa. Z jej szarego brzuszka spadła pierwsza kropla deszczu. Potem druga. Potem cały, delikatny, ciepły deszcz.

Trawa napiła się wody i zazieleniła. Kwiaty podniosły główki. Sarenka piła i piła, a potem spojrzała w górę z wdzięcznością. „Dziękuję, chmurko!”

A wtedy stało się coś cudownego. Słońce wyjrzało zza chmurki, jej krople zalśniły, i nad łąką pojawiła się tęcza — najpiękniejsza, jaką kiedykolwiek widziano. „To ty ją zrobiłaś” — powiedziała sarenka. „Bez ciebie nie byłoby tęczy.”

Chmurka zrozumiała. „Więc to był mój kolor przez cały czas… Jestem szara, bo niosę w sobie deszcz. A deszcz daje życie i tworzy tęczę.” Nigdy już nie chciała być inna.

Tej nocy chmurka płynęła spokojnie po ciemniejącym niebie, lekka i szczęśliwa. A kiedy gwiazdy zaczęły mrugać, ułożyła się miękko obok Księżyca i cichutko zasnęła.