Bajka o żyrafie Zosi

— Bajka do czytania —

W sawannie, gdzie słońce malowało złote wzory na trawie, mieszkała żyrafa o imieniu Zosia. Jej szyja była tak długa, że sięgała prawie do chmur.

Zosia bardzo lubiła patrzeć z góry na świat. Widziała daleko, aż za horyzont, ale czasami czuła się samotna. Małe zwierzęta bawiły się na ziemi, a ona nie mogła do nich dołączyć, bo jej nogi były zbyt długie, a szyja zbyt wielka.

Pewnego dnia Zosia spotkała małego króliczka o imieniu Kicuś. Kicuś płakał, bo nie mógł dosięgnąć swojej ulubionej marchewki, która spadła na wysoki kamień. 'Pomóż mi, proszę!' – poprosił.

Zosia bez wahania pochyliła swoją długą szyję. Jej głowa znalazła się tuż przy kamieniu. Delikatnie chwyciła marchewkę i podała ją Kicusiowi. Króliczek ucieszył się ogromnie i podskoczył z radości.

Od tego dnia Zosia i Kicuś zostali najlepszymi przyjaciółmi. Kicuś pokazał Zosi, jak bawić się w chowanego wśród wysokich traw, a Zosia pomagała mu sięgać po rzeczy wysoko. Razem spędzali czas na wesołej zabawie.

Zosia zrozumiała, że bycie wysoką jest wspaniałe. Jej długa szyja pozwalała jej pomagać innym i oglądać piękne zachody słońca. Już nie czuła się samotna, bo wiedziała, że ma w sobie coś wyjątkowego.

Kiedy zapadł zmierzch, Zosia i Kicuś pożegnali się. Zosia poszła do swojego ulubionego drzewa akacji, położyła się na miękkiej trawie i spojrzała w niebo.

Na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy. Zosia zamknęła oczy i cicho szepnęła: 'Dobranoc, gwiazdy. Dobranoc, Kiciusiu.' I tak zasnęła, przytulona do ciepłej trawy, marząc o przygodach następnego dnia.