Bajka o małym słoniu i gwieździe

— Bajka do czytania —

W ciepłej, słonecznej sawannie mieszkał mały słoń o imieniu Olek. Olek miał wielkie, klapiaste uszy i długą trąbę, ale był bardzo nieśmiały. Każdego dnia patrzył, jak inne zwierzęta skaczą, biegają i śmieją się, a on stał z boku, bo myślał, że jest za duży i za ciężki, żeby się bawić.

Pewnego wieczoru, gdy słońce chowało się za horyzontem, a niebo robiło się pomarańczowe, Olek usłyszał cichutki płacz. To była mała żyrafa Zosia, która zgubiła swoją ulubioną gwiazdkę – mały, srebrny kamień, który zawsze nosiła na szyi.

„Nie martw się, Zosiu” – powiedział Olek cichutko, bo bał się, że jego gruby głos ją przestraszy. „Pomogę ci jej szukać”. Zosia spojrzała na niego z nadzieją. „Ale jak? Jesteś taki duży, że możesz wszystko zgnieść!” – zaśmiała się przez łzy.

Olek westchnął, ale postanowił spróbować. Zaczął iść powoli, ostrożnie stawiając swoje wielkie stopy. Nagle jego trąba musnęła coś błyszczącego w trawie. To była zgubiona gwiazdka! Olek delikatnie podniósł ją i podał Zosi.

Zosia aż podskoczyła z radości. „Dziękuję, Olku! Jesteś najlepszym przyjacielem, jakiego mogłam sobie wymarzyć! Twoje wielkie uszy słyszą najmniejszy płacz, a twoja trąba potrafi znaleźć nawet maleńką gwiazdkę!”

Olek poczuł, jak jego serce rośnie z dumy. Już nie czuł się za duży ani za ciężki. Był po prostu sobą – słoniem, który potrafi pomóc. A to było najważniejsze.

Gdy zapadła noc, a na niebie zaświeciły prawdziwe gwiazdy, Olek położył się obok Zosi. Patrzyli w górę, a jedna gwiazda mrugała do nich najjaśniej ze wszystkich. „To ta, którą znalazłeś” – szepnęła Zosia. Olek uśmiechnął się i zamknął oczy. Czuł się lekki jak piórko.

Wkoło zapanowała cisza. Tylko wiatr delikatnie poruszał trawą, a gwiazdy świeciły spokojnie nad sawanną. Dobranoc, Olku. Dobranoc, Zosiu. Śpijcie słodko.