Szymon i tęczowe zoo

— Bajka do czytania —

Mały słonik Szymon mieszkał w zoo, w przytulnym domku obok wielkiego akacjiowego drzewa. Każdego ranka budził się z uśmiechem, bo wiedział, że w zoo czeka na niego mnóstwo przyjaciół.

Szymon lubił spacerować alejką między wybiegami. Machał trąbą do żyrafy Zosi, która wyciągała szyję, by dosięgnąć liści. „Dzień dobry, Zosiu!” – wołał, a ona kiwała głową. Obok, w małym stawie, pluskały się pingwiny – Franek i Pola. Szymon przystawał i patrzył, jak ślizgają się po lodzie.

Pewnego dnia Szymon poczuł smutek. „Wszyscy są wyjątkowi” – pomyślał. „Żyrafa ma długą szyję, pingwiny śmiesznie chodzą, a ja jestem tylko szary.” Usiadł pod drzewem i spuścił trąbę. Nie chciał się bawić, tylko patrzył w chmury.

Wtedy przyszła do niego małpka Maja. „Czemu jesteś smutny, Szymonie?” – zapytała. Szymon westchnął: „Bo ja nie mam nic szczególnego.” Maja uśmiechnęła się i wskoczyła mu na grzbiet. „Ależ masz! Potrafisz podlewać kwiaty swoją trąbą i robić fontannę w stawie! Jesteś najsilniejszy, nosisz nas na spacerach.”

Szymon podniósł głowę. „Naprawdę?” Maja skinęła i pociągnęła go na polanę, gdzie zebrały się zwierzęta. Żyrafa Zosia położyła mu liść na czole, a pingwiny wręczyły muszelkę z połyskującą kroplą wody. „To dla ciebie, Szymonie – za twoją wielką przyjaźń!”

Szymon uśmiechnął się od ucha do ucha. Zrozumiał, że każdy jest inny i to czyni zoo tak wspaniałym. Nie trzeba być jak inni, by być kochanym – wystarczy być sobą. Wieczorem, gdy gwiazdy zaświeciły nad zoo, Szymon położył się na miękkiej trawie i patrzył w niebo.

„Dobranoc, Szymonie” – szepnęły zwierzęta. „Dobranoc!” – odszepnął słoń, zamykając oczy. Cisza otuliła zoo, a małe światełka gwiazd migały, jakby mówiły: „Jesteś wyjątkowy, właśnie taki, jaki jesteś.”

Szymon westchnął szczęśliwie, a jego oddech niósł się w noc. Wkrótce zapadł w głęboki, spokojny sen, marząc o przygodach w tęczowym zoo – pełnym przyjaciół, śmiechu i ciepła.