Jeżyk Teodor i przyjaciel świetlik

— Bajka do czytania —

Mały jeżyk Teodor mieszkał w norce pod starym dębem. Miał kolce jak igiełki i różowy nosek, który węszył za najsmaczniejszymi jagodami. Ale gdy tylko słońce chowało się za górami, Teodor robił się smutny. Bał się ciemności. Nie lubił, gdy robiło się cicho i ciemno, a jedyne co widział to czarne niebo i własne drżące łapki.

– Mamusiu, a czy ciemność jest zła? – zapytał pewnego wieczoru, kuląc się pod liściem. Mama jeżychna pogłaskała go po kolcach. – Nie, synku. Ciemność to tylko druga strona dnia. Są w niej rzeczy, których nie znasz, ale które mogą cię zachwycić. Teodor pokręcił głową. Nie był pewien.

Któregoś wieczoru, gdy słońce właśnie zniknęło, Teodor usłyszał cichutkie brzęczenie. – Hej, jeżyku! – zawołał maleńki świetlik o imieniu Błysio. Miał migające, złote światełko na ogonie. – Dlaczego siedzisz w norce? Chodź, pokażę ci coś pięknego! Teodor wystawił nosek, ale cofnął się. – Boję się ciemności – szepnął.

– Nic się nie bój – zaśmiał się Błysio. – Ciemność to taka wielka, miękka kołderka. A ja ci poświecę! Świetlik uniósł się w powietrze, a jego światełko rozjaśniło ścieżkę. Teodor odważył się ruszyć. Szedł powoli, a Błysio tańczył przed nim jak mała gwiazdka.

– Popatrz – powiedział Błysio, wskazując w górę. Nad ich głowami rozsypały się setki innych światełek. To nie były gwiazdy, tylko inne świetliki. Migotały jak małe latarenki. A wysoko na niebie wisiał srebrny księżyc. – To wszystko jest w ciemności? – zdziwił się Teodor. – Cały czas, tylko w dzień nie widać – odpowiedział Błysio.

Wtedy Teodor zauważył też śpiące kwiaty – stokrotki złożyły płatki jak dłonie do modlitwy, a maki zwiesiły główki. Wszystko było ciche i spokojne. – Ciemność nie jest straszna – wyszeptał jeżyk. – Jest jak przytulny kocyk, w którym wszystko odpoczywa. Błysio uśmiechnął się i zgasł na chwilę, żeby Teodor poczuł tę ciszę.

– Dziękuję, Błysiu – powiedział Teodor, wracając do nory. – Już nie boję się nocy. Będę ją nawet lubił. Świetlik zamrugał na pożegnanie i odleciał do swoich przyjaciół. Teodor wślizgnął się pod liść, tuż obok mamy. Czuł się odważny i bezpieczny.

Zamknął oczy, a w głowie tańczyły mu złote iskierki. Wokół panowała miękka cisza, a przez szparę w norce wpadał blask księżyca. Teodor ziewnął szeroko i szepnął: – Dobranoc, nocy. I zasnął spokojnie, wiedząc, że w ciemności kryje się piękno, które czeka, by je odkryć.