Szop Robuś i jego wyjątkowy ogon

— Bajka do czytania —

W lesie nad srebrnym strumieniem mieszkał mały szop pracz o imieniu Robuś. Miał puszysty, pręgowany ogon i wielkie ciekawskie oczy, którymi patrzył na świat pełen zdziwienia.

Pewnego dnia Robuś wybrał się na spacer do polany, gdzie spotkał wiewiórkę Julkę. Skakała z gałęzi na gałąź, a jej rudziutki ogon furkotał w powietrzu jak chorągiewka. – Popatrz, jaki mam ogon – chwaliła się Julka. – Lekki i zwinny!

Robuś spojrzał na swój ogon. Był cięższy i w paski, nie falował tak lekko. Usiadł pod krzakiem i westchnął. – Chciałbym skakać jak ty – powiedział cichutko.

Potem przyszedł zajączek Kicuś, który umiał biegać szybko, aż wiatr świstał mu w uszach. – A mój ogon prawie wcale się nie rusza! – zawołał Kicuś. – Za to jak pędzę, to wszyscy się za mną oglądają!

Robuś zrobił się smutny. Poszedł nad strumień i zobaczył bobra Borysa, który budował tamę. Bober miał ogon płaski jak łopatka, którym uderzał w wodę – plum, plum! – aż iskry leciały. – Mój ogon to najlepsze narzędzie na świecie!

Robuś wrócił do domu i przytulił się do mamy szopicy. – Mamo, dlaczego mój ogon jest taki zwykły? – zapytał. Mama uśmiechnęła się i pogłaskała go po główce. – Synku, twój ogon jest wyjątkowy. W paski, jak u nas wszystkich szopów. Nosi w sobie siłę i odwagę. Popatrz – i mama pokazała mu, jak ogonem robi się ciepły kocyk do spania.

Następnego dnia Robuś bawił się z przyjaciółmi. Nagle zobaczył, że mały ptaszek zgubił gniazdo, które z nieba spadło. Robuś bez namysłu wsunął swój puszysty ogon pod dziób ptaszka, robiąc mu miękkie posłanie. – Dziękuję! – zaćwierkał ptaszek. – Masz najlepszy ogon do przytulania!

Robuś uśmiechnął się od ucha do ucha. Zrozumiał, że nie trzeba być takim jak inni. Każdy ma coś, co czyni go wyjątkowym. Jego ogon jest po prostu… jego ogonem. I to jest wspaniałe.