Bajka o małym zajączku, który nie chciał skakać

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie mieszkał zajączek Tupek. Miał długie uszy i miękkie futerko, ale nie lubił skakać. Wszystkie zajączki skakały wysoko i daleko, a Tupek wolał chodzić powoli, oglądając kwiaty i słuchając śpiewu ptaków.

Pewnego dnia jego przyjaciel Wiewiór zapytał: – Tupku, dlaczego nie skaczesz z nami? To takie fajne! Tupek spuścił uszy i odpowiedział: – Bo ja nie umiem tak ładnie skakać jak wy.

Wiewiór zaprowadził go na polanę, gdzie inne zajączki robiły zawody w skakaniu. Tupek próbował, ale jego skoki były małe i niezgrabne. Zajączki zaczęły się śmiać, a Tupek schował się za krzak.

Po chwili dołączyła do niego sowa Mądralina. – Widzę, że jesteś smutny – powiedziała cicho. – Każdy ma coś, co potrafi robić najlepiej. Może ty też masz jakiś talent?

Tupek pomyślał i nagle przypomniał sobie, jak uwielbia zbierać kolorowe liście i układać z nich wzory. – Umiem robić piękne obrazki z liści! – zawołał.

Sowa zaprowadziła go na środek polany. Tupek rozłożył swoje liście i zaczął tworzyć. Zrobił słonko, kwiatka i małego motylka. Wszystkie zwierzęta patrzyły z zachwytem.

– Brawo, Tupku! – krzyknął Wiewiór. – To jest wspaniałe! Tupek uśmiechnął się szeroko. Zrozumiał, że nie trzeba być we wszystkim dobrym, żeby być wyjątkowym.

Wieczorem, gdy księżyc świecił nad lasem, Tupek położył się w swoim miękkim gniazdku. Zamknął oczy i pomyślał: „Jestem dobry w tworzeniu obrazków, a to jest coś, co kocham”. I zasnął spokojnie, słysząc szum drzew i cichy śpiew słowika.