Zajączek Tupcio i leśna orkiestra

— Bajka do czytania —

W głębi zielonego lasu, gdzie szumią wysokie sosny, a w powietrzu unosi się zapach mchu i jagód, mieszkał mały zajączek o imieniu Tupcio. Tupcio uwielbiał słuchać śpiewu ptaków – trele kosów, pogwizdywanie wilg i radosne ćwierkanie sikorek były jego ulubioną muzyką. Każdego ranka siadał na pagórku i wsłuchiwał się w leśną melodię, marząc, by samemu tak pięknie śpiewać.

Pewnego dnia Tupcio postanowił spróbować. Nabrał powietrza w płuca i spróbował zaśpiewać. Lecz z jego gardła wydobyło się tylko ciche „pisk, pisk, pisk”. Ptaki spojrzały na niego zdziwione, a mała sikorka zatrzepotała skrzydełkami: „Tupcio, to nie tak, potrzebujesz ptasiego gardła!” Zajączek spuścił uszy i posmutniał.

Po chwili pojawiła się mądra sowa Zuzia. Usiadła na gałęzi i powiedziała: „Nie smuć się, Tupcio. Każdy ma swój własny głos – nie tylko śpiew, ale i inne dary. Poszukaj swojego.” Tupcio podniósł głowę, a sowa skinęła skrzydłem w stronę polany.

Na polanie spotkał borsuka Borysa, który bębnił patykami w pusty pień. „To jest mój instrument!” – krzyknął wesoło. Dalej jeż Ignaś szeleścił liśćmi, tworząc cichy szum. „A ja gram na liściach” – powiedział dumnie. Tupcio przyglądał się coraz uważniej. Wszyscy tworzyli razem wspaniałą orkiestrę – każdy swoim sposobem.

Nagle Tupcio poczuł, jak jego łapki same zaczynają podrygiwać do rytmu. Zajączek podskoczył raz, potem drugi, a później zatańczył w koło, wywijając ogonkiem i klaszcząc. „Brawo! Co za taniec!” – zawołał borsuk. „To jest twoja muzyka!” – dodała sowa. Tupcio uśmiechnął się od ucha do ucha.

Zwierzęta postanowiły urządzić wielki leśny koncert. Borsuk bębnił w pień, jeż szeleścił liśćmi, ptaki nuciły melodię, a na środku Tupcio tańczył, wirując i skacząc. Niebo nad lasem rozświetliły ciepłe promienie zachodzącego słońca, a polana wypełniła się radością.

Gdy koncert się skończył, Tupcio poczuł się bardzo szczęśliwy. Wrócił do swojej norki, a małe świetliki utkały nad nią migoczącą zasłonę. Położył się miękko na sianie, zamknął oczy i słuchał cichego szumu liści. Nad lasem pojawiły się pierwsze gwiazdy, a jedna z nich błysnęła specjalnie dla Tupcia. I tak zasnął, mamrocząc: „Mój taniec to moja piosenka”.