Zajączek Kic i wieża przyjaźni

— Bajka do czytania —

W ciepłym, słonecznym lesie mieszkał mały zajączek o imieniu Kic. Miał miękkie, brązowe futerko i długie uszy, które zawsze sterczały na baczność. Kic uwielbiał spędzać czas na polanie, gdzie bawił się z innymi zwierzętami, ale najbardziej lubił wyzwania.

Pewnego dnia Kic postanowił zbudować najwyższą wieżę z kamieni, jaką kiedykolwiek widział las. Ułożył pierwszy kamień, drugi, trzeci, ale czwarty był za ciężki. Zajączek sapnął i próbował go podnieść, ale kamień ani drgnął. "Dam radę sam!" – pomyślał Kic i naparł z całych sił. Kamień przewrócił się, a wieża runęła.

Zajączek usiadł smutny na trawie. Wtedy zza krzaka wyskoczyła wiewiórka Ruda. "Czemu jesteś taki smutny?" – zapytała. Kic opowiedział o swoim planie. Ruda uśmiechnęła się: "Nie musisz robić wszystkiego sam. Poproś o pomoc!"

Kic zastanowił się chwilę. Potem dołączył do nich bóbr Borys, który niósł duży patyk. "Słyszałem, że budujecie wieżę! Mogę pomóc?" – zapytał. Kic kiwnął uszami: "Tak, bardzo proszę!" I tak we trójkę zaczęli układać kamienie – Borys podnosił najcięższe, Ruda podawała mniejsze, a Kic kierował budową.

Wieża rosła coraz wyżej. Kiedy doszli do piątego kamienia, pojawiła się sowa Mądralina. "Widzę, że potrzebujecie kogoś, kto sprawdzi, czy wieża jest prosta" – powiedziała i usiadła na gałęzi. Sowa patrzyła uważnie i poprawiała ułożenie kamieni. Wieża stała się równa i stabilna.

Gdy wieża sięgała już czubka najwyższej sosny, wszystkie zwierzęta stanęły wokół i podziwiały dzieło. Kic spojrzał na przyjaciół: "Dziękuję wam! Sam bym tego nie zrobił." Ruda, Borys i Mądralina uśmiechnęli się. "Razem zawsze łatwiej" – powiedziała sowa.

Zmierzch zapadł nad lasem. Niebo zrobiło się pomarańczowe, a potem fioletowe. Kic poczuł zmęczenie i radość. Pożegnał się z przyjaciółmi i pobiegł do swojej norki pod starym dębem. Mama zajączka czekała z ciepłym kocykiem i herbatką z malin.

Mama przytuliła Kica i zaśpiewała cichą kołysankę. Przez okno norki widać było pierwsze gwiazdy. Kic zamknął oczy, słysząc szum liści i ciche pohukiwanie sowy. "Jutro znów zbudujemy coś razem" – szepnął i zasnął spokojnie.