Bajka o przyjaźni wiewiórki i dzięcioła

— Bajka do czytania —

W głębi starego lasu, gdzie sosny sięgały nieba, a paprocie szeptały tajemnice, mieszkała mała wiewiórka o imieniu Ruda. Miała puszysty, rudy ogon i oczy błyszczące jak dwa orzeszki laskowe. Ruda uwielbiała zbierać szyszki i chować je w dziupli starego dębu, ale najbardziej na świecie lubiła słuchać śpiewu ptaków.

Pewnego dnia, gdy Ruda skakała z gałęzi na gałąź, usłyszała ciche pukanie. To był dzięcioł Feliks, który z całych sił stukał w pień spróchniałej brzozy. – Cześć, Feliksie! – zawołała Ruda. – Co robisz? – Szukam smacznych larw – odpowiedział dzięcioł, nie przerywając pracy. – Ale ten pień jest taki twardy, że aż mnie głowa boli.

Ruda przyjrzała się brzozie i zauważyła, że w korze jest mała szparka. – A może ja pomogę? – zaproponowała. – Mam ostre zęby i mogę powiększyć otwór. Feliks zdziwił się, ale zgodził. Wiewiórka szybko wygryzła większą dziurę, a dzięcioł z łatwością wyciągnął smaczne larwy. – Dziękuję! – zawołał Feliks. – Teraz ja mogę ci pomóc.

Następnego dnia Ruda zgubiła swoją ulubioną szyszkę, którą chciała schować na zimę. Biegała po całym lesie, ale nigdzie jej nie było. Spotkała Feliksa i opowiedziała mu o swoim zmartwieniu. – Nie martw się – powiedział dzięcioł. – Ja mam doskonały wzrok i widzę wszystko z wysoka. Poszukam twojej szyszki.

Feliks wzbił się w powietrze i krążył nad drzewami. Po chwili zawołał: – Widzę coś rudego w gęstwinie krzaków! Ruda podbiegła i znalazła swoją szyszkę. – Jesteś wspaniałym przyjacielem – powiedziała wzruszona. – Każdy z nas ma coś, co potrafi najlepiej: ja mam ostre zęby, a ty dobry wzrok.

Od tego dnia Ruda i Feliks spędzali razem każdą wolną chwilę. Wiewiórka pomagała dzięciołowi otwierać twarde pnie, a dzięcioł wypatrywał dla niej smakołyków i schowanych skarbów. Inne zwierzęta patrzyły na nich z podziwem i same zaczęły się sobie pomagać. Las stał się jeszcze bardziej przyjaznym miejscem.

Gdy zapadł zmrok, Ruda wróciła do swojej dziupli, a Feliks usiadł na gałęzi tuż obok. – Dobranoc, przyjacielu – szepnął dzięcioł, a wiewiórka odpowiedziała cichym pomrukiem. Nad lasem rozbłysły pierwsze gwiazdy, a wiatr niósł zapach mchu i żywicy. Wiewiórka zamknęła oczy, czując się bezpiecznie i szczęśliwie, wiedząc, że jutro znów spotka swojego przyjaciela. I tak, w ciszy nocy, zasnęła spokojnie, a z nią cały las.