Kaczka Dora i tęczowe piórko

— Bajka do czytania —

Na wiejskim podwórku, gdzie kury gdakały, a krowy muczały, mieszkała mała kaczka o imieniu Dora. Miała szare, zwyczajne piórka, ale w głowie wielkie marzenia. Chciała być kolorowa jak papuga, którą kiedyś zobaczyła w telewizji. Często siadała nad stawem i wzdychała: „Gdybym miała takie piórka, byłabym najszczęśliwszą kaczką na świecie!”.

Na wiejskim podwórku, gdzie kury gdakały, a krowy muczały, mieszkała mała kaczka o imieniu Dora. Miała szare, zwyczajne piórka, ale w głowie wielkie marzenia. Chciała być kolorowa jak papuga, którą kiedyś zobaczyła w telewizji. Często siadała nad stawem i wzdychała: „Gdybym miała takie piórka, byłabym najszczęśliwszą kaczką na świecie!”.

Pewnego słonecznego poranka Dora szukała ślimaków na łące. Nagle coś błysnęło w trawie. Pochyliła się i zobaczyła piórko – całe w tęczowych barwach! Było różowe, żółte, zielone i niebieskie. Dora podskoczyła z radości: „Moje marzenie się spełniło!”. Uważnie wzięła piórko w dziób i pobiegła do swoich przyjaciół.

Najpierw spotkała koguta Kazika, który właśnie czyścił swoje złote pióra. „Popatrz, co znalazłam!” – zawołała Dora. Kazik przyjrzał się piórku i powiedział: „Ładne, ale ty i tak jesteś piękna po swojemu. Twoje szare piórka błyszczą w słońcu jak srebro.” Dora wzruszyła ramionami i pobiegła dalej.

Potem trafiła na świnkę Różę, która tarzała się w błocie. „Różo, zobacz!” – pisnęła Dora. Świnka popatrzyła i mruknęła: „Fajne, ale wiesz, ja też kiedyś chciałam być kimś innym. Myślałam, że błoto jest brzydkie, a potem odkryłam, jakie jest fajne i chłodne. Każdy ma coś wyjątkowego.” Dora zmarszczyła dziób i pomyślała: „Może mają rację?”.

Nie chciała jednak rezygnować. Postanowiła przymocować tęczowe piórko do swojego ogona za pomocą trawy. Biegała po podwórku, ale piórko ciągle odpadało. Próbowała je przykleić błotem – nic. W końcu położyła je na głowie, ale spadło, gdy nurkowała w stawie. Dora westchnęła: „Dlaczego to nie działa?”.

Usiadła na brzegu i patrzyła na swoje odbicie w wodzie. Zobaczyła małą, szarą kaczkę z mądrymi oczami. Nagle zrozumiała: nie potrzebuje tęczowego piórka, by być szczęśliwa. Miała przyjaciół, umiała pływać i pluskać się, a jej piórka były wyjątkowe – każde z nich pomagało jej latać i ogrzewało w chłodne noce. „Jestem po prostu Dorą i to mi wystarczy” – szepnęła z uśmiechem.

Gdy zapadł zmrok, niebo wypełniły miliony gwiazd. Dora wróciła do swojego gniazda nad stawem. Położyła głowę pod skrzydło i popatrzyła na migoczące światła. Czuła się lekka i spokojna. Wiedziała, że jutro znów będzie biegać po łące, pluskać się w wodzie i gadać z przyjaciółmi. „Dobranoc, gwiazdy” – wymamrotała i zasnęła głębokim, szczęśliwym snem.