Kicuś i leśne światełka

— Bajka do czytania —

Pewnego wieczoru, gdy księżyc już wstał, mały zajączek Kicuś bawił się w swojej norce. Mama powiedziała: „Kiciusiu, czas spać, jutro znów poskaczemy po łące”. Ale Kicuś nie chciał spać – był ciekawy, co kryje się w lesie po zmroku.

Wyszedł cichutko z norki i pobiegł między drzewa. W lesie było ciemno, a gałązki szeleściły tajemniczo. Nagle zobaczył maleńkie światełko – to był robaczek świętojański o imieniu Lulu.

„Dlaczego płaczesz, mały zajączku?” – zapytał Lulu. „Zgubiłem się, nie wiem, jak wrócić do domu” – odpowiedział Kicuś ze smutkiem. Lulu uśmiechnął się ciepło: „Nie martw się, pomogę Ci. Chodź za mną, w lesie każdy ma przyjaciół.”

Poszli razem. Spotkali wiewiórkę Miłkę, która zbierała orzeszki przed snem. Miłka powiedziała: „Kiciusiu, słuchaj się mamy, a nie będziesz się gubić. Pokażę Wam skrót przez polanę.”

Przez polanę biegł jeżyk Igiełka. „Kiciusiu, co Ty tu robisz o tej porze? Mama na pewno się martwi. Chodź, odprowadzę Was do samej norki.” I tak szli w piątce: Kicuś, Lulu, Miłka i Igiełka.

Gdy doszli do norki, mama zajączka stała w progu i uśmiechała się z ulgą. „Dziękuję Wam, przyjaciele! Jutro upiekę dla Was marchewkowe ciasteczka” – powiedziała. A Kicuś przytulił się do mamy i szepnął: „Już zawsze będę słuchał.”

Przyjaciele pomachali i poszli spać do swoich domków. W lesie zrobiło się cicho, tylko gwiazdy migotały nad drzewami. Mama położyła Kicusia do łóżeczka z sianka i zaśpiewała mu cichutką kołysankę.

Kicuś zamknął oczka, a wokół norki unosiły się światełka Lulu, jak małe gwiazdki. „Dobranoc, lesie. Dobranoc, przyjaciele.” I zasnął spokojnie, bo wiedział, że dom to najbezpieczniejsze miejsce na świecie.