Leniwy kłębek i wesoła kita

— Bajka do czytania —

Mały, puszysty kłębek wełny leżał na dywanie w pokoju Zosi. Był szary i okrąglutki, a w słońcu wyglądał jak mała chmurka. Obok niego siedział rudy kot o imieniu Kita i mruczał cichutko jak bączek.

Kłębek westchnął: – Ach, jak mi smutno… Leżę tu cały dzień, a nikt się mną nie bawi. Kita przerwał mruczenie i spojrzał na niego zielonymi oczami. – A dlaczego nie chcesz się ze mną pobawić? – zapytał. – Jestem za ciężki, żeby skakać – odpowiedział kłębek. – I w ogóle nie umiem biegać.

Kita owinął się ogonem i pomyślał. – A może po prostu potoczysz się w moją stronę? Spróbuj! Kłębek z początku się wahał, ale potem lekko się przechylił i… turlał się, aż uderzył w łapę Kity. – Udało się! – zawołał kot. – Jesteś jak mała piłeczka!

Od tej pory każdego popołudnia Kłębek i Kita grali w turlanie. Kłębek toczył się po dywanie, a Kita gonił go i delikatnie dotykał łapką. Śmiali się razem, a Zosia patrzyła na nich z uśmiechem. – Jacy jesteście zabawni! – mówiła.

Pewnego razu Kłębek zapytał: – Dlaczego ty mnie lubisz? Przecież jestem tylko zwykłym kłębkiem. Kita zamruczał głośniej i powiedział: – Bo jesteś miękki i ciepły, i zawsze chętnie się ze mną bawisz. Nie musisz być szybki ani skakać – wystarczy, że jesteś sobą.

Kłębek poczuł, jak robi mu się ciepło na serduszku. Od tego dnia wiedział, że nawet jeśli nie umie biegać jak pies czy skakać jak piłka, to jest ważny dla kogoś, kto go lubi. I to było najpiękniejsze.

Wieczorem, gdy słońce schowało się za firanką, Kita położył się obok Kłębka. – Jestem zmęczony, ale bardzo szczęśliwy – wymruczał. Kłębek przytulił się do niego i też zamknął oczka. Było cicho, spokojnie i ciepło.

Nad domem Zosi rozbłysły pierwsze gwiazdki. Kita mruknął ostatni raz, a Kłębek westchnął cichutko. – Dobranoc, przyjacielu – szepnął kot. – Dobranoc – odpowiedział kłębek. I obaj zasnęli, otuleni miękkim blaskiem księżyca.