Kłopoty małego jeżyka

— Bajka do czytania —

W lesie, gdzie drzewa szeptały cicho na wietrze, a strumyk mruczał wesoło między kamieniami, mieszkał mały jeżyk o imieniu Tupcio. Miał on mnóstwo kolców, które sterczały na wszystkie strony, i małe, błyszczące oczka. Tupcio bardzo chciał być miękki i puszysty jak wiewiórka Rudaska, która skakała z gałęzi na gałąź.

Pewnego dnia Tupcio spotkał Rudaskę. – Jak ty pięknie skaczesz – westchnął jeżyk. – A ja tylko turluję się po ziemi i straszę innych kolcami. Rudaska uśmiechnęła się i powiedziała: – Ale za to nikt cię nie złapie, bo twoje kolce są jak tarcza. Tupcio jednak nie był przekonany.

Postanowił więc udać się do mądrej sowy Zosi, która mieszkała na najstarszym dębie. – Sowo, jak mogę stać się miękki i puszysty? – zapytał. Sowa popatrzyła na niego swoimi wielkimi oczami i rzekła: – Każdy ma coś, co go wyróżnia. Twoje kolce to twój skarb, a nie przeszkoda.

Tupcio nie do końca zrozumiał, więc sowa zaproponowała: – Pobaw się z innymi zwierzętami, a zobaczysz, jak wiele potrafisz. Jeżyk poszedł nad strumyk, gdzie bóbr Bobo budował tamę. – Pomóż mi – poprosił bóbr. Tupcio zaczął turlać gałązki, a jego kolce świetnie nadawały się do nabijania liści.

Potem spotkał zająca Skoczka, który gubił marchewki. – Moje kolce mogą je złapać! – zawołał Tupcio i nabijał marchewki na igły, a potem oddał je zającemu. Skoczek był zachwycony. – Jesteś niesamowity! – powiedział.

Pod wieczór Tupcio usiadł na mchu i pomyślał o tym, co się wydarzyło. Zrozumiał, że nie musi być kimś innym, by być lubianym. Jego kolce pomagały innym i chroniły go. Był dokładnie taki, jaki powinien być.

Gdy słońce schowało się za horyzontem, a na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, Tupcio wrócił do swojej norki. Mama jeżyka przytuliła go i powiedziała: – Jesteś wyjątkowy, mój mały kolczastku. Tupcio uśmiechnął się i zamknął oczy.

W lesie zapanowała cisza, tylko księżyc kołysał gałęzie do snu. Tupcio słyszał szum drzew i czuł ciepło mamy. Pomyślał o gwiazdach, które świeciły nad lasem, i zasnął spokojnie, wiedząc, że jest kochany taki, jaki jest.