Wiewiórka Zosia i taniec iskierek

— Bajka do czytania —

W Zielonym Lesie, tam gdzie mech pachnie wilgocią, a promienie słońca tańczą między liśćmi, mieszkała mała wiewiórka o imieniu Zosia. Miała puszysty, rude futerko i ogon jak pędzel malarza. Zosia uwielbiała biegać po gałęziach, ale najbardziej lubiła spoglądać w niebo i szukać spadających gwiazd.

Pewnego wieczoru, gdy słońce chowało się za wzgórzem, a niebo stało się pomarańczowe jak dojrzała brzoskwinia, Zosia usiadła na najwyższej gałęzi starego dębu. – Mamo, dlaczego gwiazdy świecą tylko w nocy? – zapytała. Mama wiewiórka uśmiechnęła się i szepnęła: – Bo wtedy mogą bawić się z księżycem i tańczyć z iskierkami.

Zosia bardzo chciała zobaczyć taniec iskierek. Postanowiła, że tej nocy nie zaśnie, dopóki ich nie spotka. Gdy mama poszła nazbierać orzechów na kolację, mała wiewiórka cichutko zsunęła się po pniu i pobiegła w głąb lasu. Ścieżka wiła się między paprociami, a w powietrzu unosił się słodki zapach malin.

Nagle Zosia usłyszała ciche brzęczenie. Za krzakiem borówek zobaczyła małego świetlika o imieniu Błysk. Miał maleńkie skrzydełka i świecił na zielono jak listek mięty. – Szukam tańca iskierek – powiedziała Zosia. – Czy wiesz, gdzie go znaleźć? Błysk zamrugał wesoło i odpowiedział: – Iskierki tańczą tylko wtedy, gdy ktoś jest naprawdę szczęśliwy.

Zosia zmarszczyła czoło. – Ale jak mogę być szczęśliwa, skoro nigdy nie widziałam iskierek? – Błysk zaświecił jaśniej. – Spróbuj przypomnieć sobie coś, co cię cieszy – poradził. Wiewióreczka zamknęła oczy i pomyślała o rannych promieniach słońca na swoim ogonie, o zapachu malin i o tym, jak mama przytula ją przed snem.

I wtedy stało się coś magicznego. Wokół Zosi zaczęły wirować maleńkie, złote punkciki. Iskierki! Tańczyły wokół jej ogona, migotały jak małe gwiazdeczki. Błysk zachichotał: – Widzisz? Byłaś szczęśliwa, a one przyszły same. Zosia patrzyła z zachwytem, czując ciepło w sercu.

Nagle przypomniała sobie, że mama na nią czeka. – Muszę wracać – powiedziała cicho. Błysk odprowadził ją pod sam dąb, a iskierki tańczyły za nimi aż do progu dziupli. Mama wiewiórka czekała z uśmiechem i ciepłym kocykiem z mchu.

Tej nocy Zosia nie potrzebowała spadających gwiazd, by zasnąć. Wystarczyło, że zamknęła oczy i przypomniała sobie taniec iskierek. Czuła, jak ogon otula ją miękko, a w sercu wciąż migocze maleńkie światełko radości. Mama szepnęła: – Dobranoc, córeczko. Pamiętaj, że nawet w najciemniejszym lesie wystarczy chwila prawdziwego szczęścia, by rozbłysły iskierki.

Zosia uśmiechnęła się przez sen, a nad dębem roziskrzyły się pierwsze gwiazdy. Las zapadł w spokojną ciszę, a mała wiewiórka śniła o złotych iskierkach tańczących w księżycowym blasku.