Jak Tofik usłyszał nocną kołysankę

— Bajka do czytania —

Mały zajączek Tofik mieszkał w miękkiej norce pod starym dębem. Każdego wieczoru mama kładła go do łóżeczka i mówiła: „Czas spać, Tofiku.” Ale Tofik nie chciał spać.

Zamykał oczy, ale zaraz je otwierał. „Mamo, słyszysz? Ktoś puka!” – szeptał. W nocy było pełno dziwnych dźwięków. Tofik nastawiał uszy i bał się jeszcze bardziej.

Mama zajączka przytuliła go i powiedziała cichutko: „To tylko stary dąb, który skrzypi na wietrze. Posłuchaj – to taka jego kołysanka.” Tofik nadstawił uszu. Skrzyp, skrzyp – rzeczywiście brzmiało to jak spokojna melodia.

Po chwili usłyszał coś jeszcze: cyk, cyk, cyk. „A to?” – zapytał. Mama uśmiechnęła się: „To świerszczyk, mały muzykant. On gra dla ciebie przed snem.” Tofik uśmiechnął się i słuchał dalej.

Nagle za oknem rozległo się pohukiwanie: uhu, uhu. Tofik podskoczył, ale mama głaskała go po miękkim futerku: „To sowa, najmilsza stróżka nocy. Ona pilnuje, żeby wszystkie zwierzątka spały spokojnie.”

Tofik zamknął oczy i słuchał. Skrzyp… cyk… uhu… Dźwięki zlewały się w jedną łagodną piosenkę. Jego powieki zrobiły się ciężkie. Ziewnął i wtulił się w mamę.

Noc przestała być straszna. Teraz Tofik wiedział, że każde puknięcie, cykanie i pohukiwanie to przyjaciele, którzy śpiewają mu do snu. Otulił się kocykiem i uśmiechnął.

Mama złożyła buziaka na jego nóżce i szepnęła: „Dobranoc, mój mały odkrywco.” Tofik oddychał spokojnie, a nad norą rozbłysły pierwsze gwiazdy. Cały las zapadł w cichą, przytulną ciszę.