Kłopoty małej wiewiórki Rudzielca

— Bajka do czytania —

W głębi starego lasu, gdzie promienie słońca tańczyły między liśćmi, mieszkała mała wiewiórka o imieniu Rudzielec. Rudzielec miał puszysty, rudy ogon i wielkie, okrągłe oczy, które zawsze patrzyły na świat z ciekawością.

Każdego dnia Rudzielec zbierał orzechy, żeby mieć zapasy na zimę. Skakał z gałęzi na gałąź, chował orzeszki w dziuplach i pod korzeniami. Ale miał jeden mały problem – często zapominał, gdzie je schował.

Pewnego pochmurnego popołudnia Rudzielec postanowił sprawdzić swoje kryjówki. Okazało się, że większość orzechów zniknęła. – Ojej, co ja teraz zrobię? – zasmucił się. – Zima będzie długa, a ja nie mam nic do jedzenia.

Usłyszała to sowa Zosia, która mieszkała na starym dębie. – Rudzielcu, nie martw się. W lesie wszyscy sobie pomagamy – powiedziała ciepło. – Poproszę swoich przyjaciół, żeby ci pomogli.

Następnego dnia pod dziuplą Rudzielca zebrały się zwierzęta: zajączek Tofik, jeż Kolczatek i myszka Kruszynka. – Znaleźliśmy twoje orzechy – powiedział Tofik. – Część zabrała wiewiórka z sąsiedztwa, ale oddamy ci swoje zapasy.

Rudzielec był wzruszony. – Dziękuję wam! Ale dlaczego jesteście dla mnie tacy dobrzy? – zapytał. – Bo jesteś naszym przyjacielem – odpowiedziała Kruszynka. – Każdy czasem gubi orzechy, ale przyjaciele pomagają je odnaleźć.

Rudzielec zrozumiał, że nie musi być doskonały, żeby mieć przyjaciół. Ważniejsze jest to, że potrafi być dobry i wdzięczny. Od tego dnia starał się lepiej pamiętać o swoich kryjówkach, ale wiedział, że jeśli znów coś mu się przytrafi, zawsze może liczyć na pomoc.

Gdy zapadł wieczór, Rudzielec usiadł na gałęzi i patrzył w niebo. Gwiazdy świeciły jasno, a księżyc uśmiechał się do niego. Zmęczony, ale szczęśliwy, zamknął oczy i szepnął: – Dobranoc, lesie. Dobranoc, przyjaciele. I powoli zasnął, marząc o orzechach i przygodach.