Bajka o Zosi i zaczarowanym kamyku

— Bajka do czytania —

W małym domku na skraju łąki mieszkała dziewczynka o imieniu Zosia. Miała ona zaczarowany kamyk – tak przynajmniej mówiła babcia. Kamyk był gładki, błękitny z drobnymi złotymi iskierkami, a Zosia nosiła go zawsze w kieszeni fartuszka. Bardzo go kochała i nigdy nikomu nie pożyczała, bo bała się, że ktoś go zgubi.

Pewnego słonecznego dnia Zosia wybrała się na łąkę, by zbierać stokrotki na wianek. Nagle usłyszała ciche ćwierkanie. Pod krzakiem siedział mały ptaszek, który smutnie pochylał główkę. „Co ci jest?” – zapytała Zosia. Ptaszek odpowiedział: „Zgubiłem swoje piórko szczęścia. Bez niego nie umiem śpiewać radośnie.” Zosia poczuła, że chciałaby pomóc, ale nie miała nic, co mogłoby zastąpić piórko.

Wtedy przypomniała sobie o kamyku. „Mój kamyk jest zaczarowany – pomyślała – może choć na chwilę doda ptaszkowi otuchy?” Wyjęła go z kieszeni i delikatnie położyła przed ptaszkiem. „Weź go, niech ci przypomni, że jesteś wyjątkowy.” Ptaszek dotknął kamyka dziobkiem, a jego oczy rozbłysły. „Dziękuję! Teraz czuję się lepiej!” – zaćwierkał i odfrunął wesoło.

Zosia uśmiechnęła się, ale zaraz spoważniała. Kamyk zniknął w dziobie ptaszka! „Co teraz? Babcia mówiła, że to mój skarb” – szepnęła z żalem. Wróciła do domu smutna, choć w sercu czuła ciepło. Babcia, widząc Zosię, zapytała: „Dlaczego masz taką minę?” Dziewczynka opowiedziała o ptaszku i kamyku.

Babcia przytuliła ją mocno i powiedziała: „Zosiu, prawdziwa magia kamyka nie polega na tym, że go masz, ale na tym, że umiesz się nim dzielić. Kiedy dajesz coś od serca, twoje serce staje się bogatsze.” Zosia długo myślała o tych słowach. Nagle usłyszała stukanie w okno. To był ptaszek, a w dziobie trzymał nie jeden, lecz dwa małe kamyki – jeden błękitny jak niebo, drugi różowy jak zachód słońca.

„To dla ciebie – zaćwierkał ptaszek. – Jeden mój, jeden twój. Żebyśmy zawsze pamiętali o przyjaźni.” Zosia wzięła oba kamyki i poczuła, że jej serce jest pełniejsze niż kiedykolwiek. Od tego dnia chętnie pożyczała swoje skarby, bo wiedziała, że dzielenie się mnoży radość.

Wieczorem, gdy gwiazdy zaczęły mrugać na niebie, Zosia położyła oba kamyki na poduszce. Jeden był blisko jej policzka, drugi trzymała w dłoni. Czuła się spokojna i szczęśliwa. Zamknęła oczy, a wokół niej zapanowała cisza przetykana szelestem liści. „Dobranoc, mamo. Dobranoc, tato. Dobranoc, przyjaźni” – szepnęła i zasnęła snem pełnym kolorowych, ciepłych marzeń.