Bajka o żółwiu Tuptusiu

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie mieszkał żółw o imieniu Tuptuś. Był bardzo mały i bardzo powolny. Każdy krok stawiał malutki, a na spacer do ulubionej polany potrzebował całego poranka. Ale Tuptuś wcale się tym nie martwił – lubił iść swoim tempem.

Pewnego dnia spotkał zająca Skoczka. – Chodź, pobiegamy! – zawołał Skoczek i już go nie było. Tuptuś ruszył za nim, ale po chwili zniknął mu z oczu. Tuptuś westchnął i powoli szedł dalej.

Potem spotkał wiewiórkę Rudzię. – Skacz ze mną po drzewach! – pisnęła i frunęła w górę. Tuptuś spróbował wspiąć się na pień, ale był za wolny. Rudzia już dawno skakała po gałęziach. Tuptuś poczuł smutek. „Czemu jestem taki powolny?” – pomyślał.

Usiadł na miękkim mchu i opuścił główkę. Nagle zobaczył małego motyla, który usiadł mu na nosie. Motyl miał skrzydła we wszystkich kolorach tęczy. Tuptuś zamarł i patrzył. Motyl nie uciekał, bo wiedział, że żółw się nie spieszy.

Wtedy Tuptuś zauważył coś jeszcze: promienie słońca tańczące na liściach, zapach kwitnących konwalii, śpiew ptaków w oddali. Wszystko to było cudowne. Uśmiechnął się. „Może bycie wolnym nie jest takie złe” – szepnął.

Nadbiegli Skoczek i Rudzia. – Tuptusiu, przepraszamy, że uciekliśmy – powiedziała Rudzia. – Oglądasz coś? – zapytał Skoczek. Tuptuś pokazał im motyla i promienie. Przyjaciele usiedli obok i też zaczęli patrzeć. Nigdy wcześniej nie widzieli, jak piękny jest las, gdy się zatrzymać.

Od tego dnia Skoczek i Rudzia często przychodzili do Tuptusia. Razem oglądali zachód słońca, słuchali szumu drzew i liczyli gwiazdy. Tuptuś nauczył ich, że nie zawsze trzeba się spieszyć, a czasem najważniejsze jest to, co można zobaczyć tylko zwalniając.

Gdy zapadł wieczór, Tuptuś wrócił do swojej małej skorupki pod starym dębem. Niebo zasnuło się granatem, a na nim pojawiły się pierwsze gwiazdy. Tuptuś zamknął oczy, czując ciepło ziemi i spokój w sercu. – Dobranoc, Tuptusiu – szepnął wiatr. I żółwik zasnął słodko, wiedząc, że jest doskonały taki, jaki jest.