Franklin i muszelka pełna słońca

— Bajka do czytania —

Żółw Franklin miał wielkie marzenie – chciał znaleźć muszelkę, która będzie świecić jak małe słońce. Codziennie wyruszał na poszukiwania wzdłuż brzegu stawu, zaglądając pod kamienie i między sitowie.

Pewnego słonecznego popołudnia Franklin odsunął liść lilii wodnej i nagle ujrzał coś wyjątkowego. Na piasku leżała muszelka o bursztynowym kolorze, która mieniła się w promieniach słońca. Franklin ostrożnie wziął ją w swoje małe łapki i przyłożył do ucha – słyszał szum morza i cichy śmiech fal. Był tak szczęśliwy, że podskoczył, aż jego skorupa lekko podskoczyła.

Przez kilka dni Franklin nosił muszelkę ze sobą wszędzie. Pokazywał ją żabkom, ważkom i małym rakom. Wszyscy zachwycali się jej blaskiem. Franklin czuł się ważny, bo miał coś tak pięknego. Jednak z czasem zaczęło mu czegoś brakować – chciał się kimś podzielić tą radością, ale nie wiedział kim.

Pewnego dnia nad staw przyleciała rybka Lili. Była cała w łuskach, ale płakała tak bardzo, że jej małe płetewki trzęsły się z żalu. Franklin podszedł do niej powoli: – Lili, czemu jesteś taka smutna? – zapytał. Rybka otarła łzę i odpowiedziała: – W wielkiej wodzie zgubiłam mój domek – muszelkę, w której spałam. Teraz nie mam gdzie odpocząć.

Franklin spojrzał na swoją muszelkę. Była piękna i świecąca, ale czy na pewno była mu potrzebna? Pomyślał o Lili, która nie ma gdzie spać. Przez chwilę chciał jej powiedzieć, że sam znalazł tę muszelkę i bardzo ją kocha. Ale gdy zobaczył, jak trzepoczą jej płetewki ze zmęczenia, coś ciepłego rozlało mu się w sercu.

Wziął głęboki oddech i podał Lili swoją bursztynową muszelkę. – Weź ją – powiedział cicho. – Będzie twoim nowym domkiem. Jest miękka i ciepła, a do środka wpada dużo słoneczka. Ktoś kiedyś powiedział, że najpiękniejsze rzeczy są po to, by się nimi dzielić. Lili otworzyła szeroko oczy, a potem uśmiechnęła się najszczerzej, jak tylko rybka potrafi.

Od tej pory Lili spała w muszelce, a Franklin często ją odwiedzał. Razem oglądali zachody słońca nad stawem, a Franklin wiedział, że ta przyjaźń jest warta więcej niż najpiękniejszy skarb. Kiedy Lili opowiadała mu o swoich podwodnych przygodach, Franklin czuł, że muszelka tak naprawdę nigdy nie była jego – była tylko pożyczona, by trafić do kogoś, kto jej potrzebuje.

Wieczorem Franklin wrócił do swojej kryjówki pod starym korzeniem. Na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy. Żółw wtulił się w swój ciepły domek, zamknął oczy i uśmiechnął się do siebie. Słyszał, jak wiatr szepcze mu: „Dzielenie czyni świat jaśniejszym”. Powoli odpłynął w sen pełen bursztynu, uśmiechu rybki i ciepła, które płynęło z dobrego serca.