Bajka o żółwiu Franklinie dla 3-latka

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym ogrodzie mieszkał żółw o imieniu Franklin. Miał okrągłą skorupkę w brązowe łatki i zawsze uśmiechniętą buzię. Każdego ranka lubił spacerować alejkami, ale jego ulubionym marzeniem było wejść na stare wzgórze za płotem – zobaczyć, co kryje jego szczyt.

Pewnego słonecznego poranka Franklin powiedział sobie: „Dziś wyruszę na wzgórze!”. Ruszył powolutku, bo żółwie nie lubią się spieszyć. Po drodze mijał kolorowe kwiaty i krzaki porzeczek. Czuł, że to będzie wyjątkowy dzień.

Niedaleko ścieżki spotkał małą mrówkę, która z całych sił niosła ogromne ziarno. „Franklinie, dasz radę mi pomóc?” – zapiszczała mrówka. Żółw przystanął, podłożył skorupkę pod ziarno i pomógł mrówce zanieść je do mrowiska. Mrówka podziękowała mu uśmiechem.

Kawałek dalej Franklin zobaczył biedronkę siedzącą na listku. „Gubię się – powiedziała cichutko – nie wiem, gdzie jest mój domek na róży”. Franklin poczekał, aż biedronka wdrapie się na jego skorupkę, i zaniósł ją prosto do krzewu różanego. Biedronka zatrzepotała skrzydełkami z radości.

Słońce zaczęło chylić się ku zachodowi. Franklin pomyślał, że może nie zdąży na szczyt przed zmrokiem. Nagle usłyszał bzyczenie – to pszczółka usiadła na jego skorupce. „Franklinie, który kwiatek ma najsłodszy nektar?” – zapytała. Żółw wskazał jej duży słonecznik. Pszczółka odleciała, a on ruszył dalej z lekkim sercem.

W końcu dotarł na wzgórze. Właśnie wtedy niebo rozbłysło kolorami: pomarańczowym, różowym i złotym. Franklin zobaczył cały ogród z góry – domek, drzewa i rząd małych kamieni. „Było warto!” – szepnął i uśmiechnął się do zachodzącego słońca.

Kiedy wrócił do domu, mama żółwica przytuliła go i zapytała: „Czy udała ci się wyprawa?”. Franklin opowiedział o mrówce, biedronce i pszczółce. Mama pogłaskała go po skorupce i powiedziała: „Najpiękniejsze w podróży są spotkania, nie mety. Czasem wolniej znaczy lepiej”. Potem otuliła Franklina kocykiem i zaśpiewała cichą kołysankę. Żółw zamknął oczy, a obrazy wszystkich przyjaciół tańczyły mu przed powiekami. W ogrodzie zapadła cisza, a na niebie zapaliły się pierwsze gwiazdy. Dobranoc, Franklinie.