Żółw Florek i powolny spacer

— Bajka do czytania —

Mały żółw Florek mieszkał w zielonym lesie. Każdego dnia wyruszał na spacer. Nie śpieszył się nigdy, bo lubił patrzeć na świat.

Pewnego dnia Florek spotkał wiewiórkę, która skakała z gałęzi na gałąź. „Florek, czemu tak wolno idziesz?” – zapytała. „Tyle rzeczy czeka na ciebie!” – dodała, ruszając dalej.

Florek uśmiechnął się pod nosem. „Ja widzę coś, czego ty nie widzisz. Spójrz na kroplę rosy na liściu – ona świeci jak mały diament.” Wiewiórka przystanęła i popatrzyła. Rzeczywiście, kropla była piękna. „Rzadko się zatrzymuję” – przyznała.

Żółw szedł dalej. Spotkał pszczołę, która bzyczała w wielkim pośpiechu. „Pszczółko, spróbuj usiąść na chwilę na tym kwiatku i poczuć jego zapach” – zaproponował. Pszczoła na moment usiadła. „To naprawdę miłe” – powiedziała, ale zaraz odleciała.

Florek nie martwił się. Powoli dotarł nad strumyk. Usiadł na dużym kamieniu i patrzył, jak woda płynie cicho. Wokół było spokojnie, tylko ptaki śpiewały gdzieś w oddali.

Nagle do strumyka przyszedł zajączek. „Uff, jestem zmęczony. Biegałem cały dzień i niczego nie zauważyłem” – westchnął. Florek wskazał na rybki w wodzie. „Popatrz – one też nie muszą się spieszyć.” Zajączek usiadł obok i odetchnął.

Kiedy słońce powoli chowało się za drzewa, Florek wstał. „Czas wracać do domu” – powiedział cicho. Szedł tą samą ścieżką, a po drodze żegnał się z kwiatami i mrówkami.

Wieczorem w swojej skorupce Florek wyjrzał przez okno. Na niebie zapaliły się gwiazdy. „Każdy ma swoje tempo i to jest w porządku” – pomyślał i zamknął oczy.

W pokoju zapanowała cisza. Florek zwinął się w swojej skorupce i zasnął. Śniły mu się powolne, spokojne chmury. Dobranoc, Florku. Dobranoc, gwiazdy.