Bajka o wiewiórce, co nie chciała spać

— Bajka do czytania —

W wielkim, starym lesie, na samej górze wysokiego dębu, mieszkała mała wiewiórka o imieniu Rózia. Miała puszysty ogon, lśniące oczy i wiecznie pełną energii. Każdego ranka wstawała z pierwszym promykiem słońca i już biegła zbierać orzechy, skakać z gałęzi na gałąź i poznawać leśne tajemnice.

Pewnego popołudnia, gdy słońce zaczęło chować się za chmury, mama wiewiórka zawołała: – Róziu, czas wracać do dziupli! Zaraz będzie kolacja i pora spać. Ale Rózia nie miała ochoty na spanie. – Mamo, jeszcze tylko skoczę po tę szyszkę! – krzyknęła i pognała w głąb lasu.

Mama westchnęła, ale wiedziała, że lepiej nie gonić małej wiewiórki na siłę. Podeszła do krzaka malin i zaczęła zbierać słodkie owoce. – Może zrobię na kolację malinową sałatkę – pomyślała. Tymczasem Rózia skakała coraz dalej, aż trafiła na polanę, gdzie zachodziło słońce.

Na polanie spotkała sówkę Zuzię, która właśnie otwierała swoje wielkie oczy. – Cześć, Róziu! – powiedziała sówka. – Dlaczego jeszcze nie śpisz? Wiewiórki powinny spać w nocy. – Ale ja nie jestem zmęczona! – odparła Rózia. – To dlatego, że nie próbowałaś odpoczywać – zaśmiała się sówka. – Usiądź tu ze mną i popatrz na gwiazdy.

Rózia usiadła obok sówki. Na niebie pojawiła się pierwsza gwiazdka. – Ta gwiazda nazywa się Senna – szepnęła Zuzia. – Kiedy na nią patrzysz, robi ci się ciepło i miło. Rózia poczuła, jak jej powieki robią się ciężkie. – Rzeczywiście… jest miło – ziewnęła cicho.

Nagle usłyszała cichy głos mamy. – Róziu! – Mama wiewiórka stała na skraju polany, trzymając w łapkach koszyczek malin. – Czas wracać, kochanie. Rózia wstała i podeszła do mamy. – Mamo, widziałam Senną gwiazdę – powiedziała sennie. – To pięknie – uśmiechnęła się mama. – Zabiorę cię do dziupli, a potem opowiem bajkę o tym, jak ptaszki układają się do snu.

W dziupli było ciepło i pachniało mchem. Mama ułożyła Rózię na miękkiej trawie, przykryła ogonem i zaczęła śpiewać cichą kołysankę. – Śpij, mała wiewiórko, bo pora już spać, jutro z rana orzeszki znów będziesz zbierać… Rózia zamknęła oczy i słuchała bicia serca mamy.

Na zewnątrz gwiazdy migotały jasno, a księżyc uśmiechał się do lasu. Wiewiórka Rózia zasnęła spokojnie, a jej ogon delikatnie się poruszał. W lesie panowała cisza, tylko liście szumiały: „Dobranoc, Róziu, dobranoc.”

I tak każdej nocy Rózia uczyła się, że sen jest jak miły gość, który przychodzi, gdy jesteśmy gotowi. A gdy zamyka oczy, czuje ciepło mamy i słyszy szum lasu. Dobranoc, mała wiewiórko. Śpij dobrze.