Bajka o Złotowłosej, która znalazła iskierkę

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w małym domku na skraju lasu, mieszkała dziewczynka o imieniu Złotowłosa. Miała długie, błyszczące włosy w kolorze dojrzałej pszenicy, a jej oczy były jak dwa błękitne jeziora. Każdego ranka biegała boso po łące, zbierając kwiaty i śpiewając piosenki.

Pewnego dnia Złotowłosa znalazła na ścieżce małą, srebrną iskierkę. Iskierka migotała i cicho szeptała: „Pomóż mi, proszę, zgubiłam się”. Dziewczynka zdziwiła się, bo nigdy wcześniej nie słyszała mówiącej iskierki. Ostrożnie wzięła ją w dłonie i zapytała: „Kim jesteś i skąd pochodzisz?”.

Iskierka odpowiedziała: „Jestem Iskierką Dobroci, która spadła z nieba. Szukam kogoś, kto pomoże mi rozświetlić ciemne miejsca w sercach innych ludzi. Ale sama nie dam rady – potrzebuję przyjaciela”. Złotowłosa uśmiechnęła się i obiecała pomóc.

Razem wyruszyły w drogę. Najpierw spotkały smutnego ptaszka, który zgubił piórko. Iskierka szepnęła Złotowłosej do ucha: „Podaruj mu jeden ze swoich włosków, a zrobi mu się cieplej”. Dziewczynka dała ptaszkowi złoty włosek, a ten z radością zaświergotał i odleciał.

Potem zobaczyły małego jeżyka, który nie mógł znaleźć drogi do domu. Iskierka znów podpowiedziała: „Pokaż mu ścieżkę, którą znasz”. Złotowłosa wzięła jeżyka na ręce i zaniosła go do jego norki pod starym dębem. Jeżyk z wdzięcznością zwinął się w kłębek.

Wreszcie trafiły na płaczącą chmurkę, która zgubiła swój deszczowy kolor. Iskierka szepnęła: „Zaśpiewaj jej swoją ulubioną kołysankę”. Złotowłosa zaczęła śpiewać, a chmurka powoli zmieniła się w różową i uśmiechniętą. Podziękowała i popłynęła dalej.

Kiedy słońce zaczęło zachodzić, Iskierka zaświeciła jaśniej i powiedziała: „Dziękuję, Złotowłosa. Dzięki tobie rozświetliłam trzy serca. Teraz muszę wracać do nieba, ale pamiętaj: każdy ma w sobie iskierkę dobroci – wystarczy ją tylko dostrzec”. I zniknęła wśród gwiazd.

Złotowłosa wróciła do domu zmęczona, ale szczęśliwa. Położyła się do łóżka, a przez okno wpadało migotliwe światło gwiazd. Zamknęła oczy i pomyślała: „Jak dobrze jest pomagać innym”. Wkrótce zapadła w spokojny sen, a księżyc cicho nucił jej kołysankę.