Żelazny wilk i mały zajączek

— Bajka do czytania —

Mały zajączek o imieniu Gucio mieszkał w lesie na skraju łąki. Każdego wieczoru, zanim poszedł spać, wyglądał przez okno i patrzył na gwiazdy. Tym razem zobaczył coś nowego – pomiędzy drzewami stał wielki wilk, cały szary i błyszczący jak metal.

Gucio bardzo się przestraszył. Złapał swoją mięciutką maskotkę i schował się pod kołdrą. – Czy to żelazny wilk? – szepnął. Mama zajączek pogłaskała go po uszku i powiedziała, że wszystko będzie dobrze.

Następnego ranka Gucio zebrał odwagę i wyszedł na polanę. Wilk wciąż tam stał, nieruchomo. Kiedy Gucio podszedł bliżej, zobaczył, że wilk ma okrągłe, dobre oczy – a z jego pyska wydobywał się cichy, spokojny oddech.

– Cześć – powiedział nieśmiało Gucio. – Dlaczego jesteś taki twardy i srebrny? Wilk uśmiechnął się żelaznymi ustami. – Bo mój tata był kowalem, a mama gwiazdą. I zrobili mnie z miłości, żebym chronił las.

Gucio dotknął wilka. Był zimny, ale nie straszny. – A ty się nie boisz? – zapytał. – Czasem się boję – odpowiedział wilk – ale wtedy przypominam sobie, że nawet żelazo można ogrzać słońcem.

Razem poszli nad strumyk. Wilk opowiadał o tym, jak tworzą się chmury, a Gucio pokazał mu, jak skakać po kamieniach. Śmiali się, aż echo niosło ich radość przez cały las.

Gdy słońce zaczęło zachodzić, wilk przeniósł Guciowi na grzbiecie do domu. – Dziękuję – powiedział Gucio tuląc się do chłodnego boku. – Jutro znów się spotkamy.

Tej nocy Gucio leżał w łóżku i patrzył przez okno. Żelazny wilk wpatrywał się w niebo, a z jego oczu leciały małe iskierki – jakby witał gwiazdy. Gucio zamknął oczy, czując, że w lesie jest ktoś, kto czuwa, i zasnął spokojnie, otulony ciepłem kołdry.