Jeżyk i puszysty ogon

— Bajka do czytania —

W lesie pełnym słońca i mchu mieszkał mały jeżyk o imieniu Felek. Miał kolce twarde jak igiełki i różowy nosek, który węszył wszędzie. Pewnego dnia zobaczył wiewiórkę Zuzię, która skakała z gałęzi na gałąź, a jej ogon falował jak jedwabna chmurka. Felek westchnął: „Jaki piękny ogon! Ja mam tylko te kolce… nikomu się nie podobają”.

Zuzia zeskoczyła na ziemię i z uśmiechem powiedziała: „Hej, Felku! Chcesz pobawić się ze mną w chowanego?”. Felek skinął głową, ale myślał tylko o tym ogonie. Gdy Zuzia schowała się w krzakach, jej ogon wystawał jak pędzelek. Felek nie mógł się schować – jego kolce przebijały liście. Zazdrość urosła w nim jak balon.

Wieczorem wrócił do norki pod starym dębem. Mama jeżyka, Mira, przytuliła go i spytała: „Czemu masz taką smutną minkę?”. Felek wyszeptał: „Zuzia ma ogon, którym może się huśtać i machać. A ja tylko kłuję”. Mama uśmiechnęła się tajemniczo.

Następnego dnia Mira zabrała Felka nad strumyk. „Zobacz” – powiedziała, wskazując na krzak jeżyn pełen owoców. „Spróbuj zebrać je do koszyka”. Felek podszedł, ale gałęzie były gęste i kolczaste. Nagle poczuł, że jego kolce zaczęły same zbierać owoce – każdy owoc nabijał się na igiełki. „Uff, jakie to łatwe!” – ucieszył się.

W drodze powrotnej spotkali lisa, który czaił się przy norce. Lis warczał: „A, małe kolczate! Nie boję się was!”. Wtedy z krzaków wyskoczyła Zuzia i zaczęła rzucać szyszkami. Lis roześmiał się, ale Felek nadstawił kolce i zwinął się w kłębek. Lis dotknął go łapą, ukłuł się i pisnął: „Ał! Twardy jak głaz!”. Uciekł z kwikiem.

Zuzia klasnęła: „Felku, twoje kolce są niesamowite! Obroniłeś nas!”. Felek poczuł dumę. „Myślałem, że ogon jest lepszy… ale kolce też są przydatne”. Mama pogłaskała go po głowie: „Każdy ma coś wyjątkowego. Ty masz odwagę i kolce, a Zuzia zwinność i ogon. W lesie potrzebni są wszyscy”.

Tej nocy Felek leżał w norce, a przez otwór widział gwiazdy. Jedna spadła – cichutko, jakby mu mówiła: „Jesteś w porządku”. Zamknął oczy i poczuł ciepło. W końcu był szczęśliwy, że ma swoje kolce – nawet jeśli nie są puszyste. „Dobranoc, mamo” – szepnął. „Dobranoc, mój mały dzielny jeżyku” – odpowiedziała Mira, a liście zaszeleściły kołysankę.

Felek zasnął głęboko, a w lesie zapanowała cisza. Gwiazdy migotały nad jego norką, jakby strzegły snu małego jeża. I tak skończyła się ta historia o zazdrości, która zamieniła się w radość z bycia sobą.