Bajka o tym, jak Franek został strażakiem

— Bajka do czytania —

Pięcioletni Franek uwielbiał oglądać czerwone wozy strażackie pędzące ulicami z głośną syreną. Każdego dnia, gdy słyszał „wiiu, wiiu”, podbiegał do okna i machał ręką, choć nikt go nie widział. Jego największym marzeniem było zostać strażakiem i gasić największe pożary.

Pewnego słonecznego poranka mama Franka powiedziała: – Kochanie, dzisiaj odwiedzimy remizę strażacką. Franek podskoczył z radości i szybko założył swoją ulubioną czerwoną koszulkę. W remizie przywitał ich wysoki, uśmiechnięty strażak o imieniu pan Jacek.

Pan Jacek pokazał Frankowi ogromny wóz strażacki. – To jest nasz najważniejszy pojazd – powiedział, otwierając drzwi. Franek mógł usiąść za kierownicą i potrzymać prawdziwy wąż strażacki. Był tak podekscytowany, że prawie zapomniał oddychać.

Nagle zadzwonił alarm. Pan Jacek i inni strażacy szybko założyli hełmy i wskoczyli do wozu. – Jedziemy pomóc kotkowi, który utknął na drzewie – wyjaśnił pan Jacek. Franek patrzył, jak wóz odjeżdża z migającymi światłami.

Po godzinie strażacy wrócili. Pan Jacek trzymał w ramionach małego, szarego kotka. – Udało się! – zawołał. Franek pogłaskał kotka i zapytał: – Czy to nie jest nudne? Nie gasicie pożarów? Pan Jacek uśmiechnął się i odpowiedział: – Nie każdy pożar to ogień. Czasem trzeba ugasić smutek albo strach. Pomaganie innym to najważniejsza część naszej pracy.

Franek zrozumiał, że bycie strażakiem to nie tylko gaszenie ognia, ale też ratowanie zwierząt, pomaganie ludziom i bycie odważnym każdego dnia. – Chcę być taki jak pan – powiedział cicho. Pan Jacek podał mu mały, plastikowy hełm strażacki na pamiątkę.

Wieczorem, leżąc w łóżku, Franek trzymał hełm na poduszce. Jego serce było pełne ciepła. Wiedział, że kiedy dorośnie, będzie pomagał innym – może jako strażak, a może jako lekarz albo nauczyciel. Ważne, żeby robić coś dobrego.

Za oknem świeciły gwiazdy, a Franek zamknął oczy. Śniło mu się, że jedzie wielkim, czerwonym wozem, a wokół niego wszyscy się uśmiechają. Cicho wyszeptał: – Dobranoc, strażaku – i zasnął spokojnie.