Bajka o zajączku, który szukał swojej norki

— Bajka do czytania —

W lesie, gdzie rosły wysokie sosny i pachniało mchem, mieszkał mały zajączek o imieniu Kicuś. Miał mięciutkie, szare futerko i długie uszy, które zawsze sterczały na baczność. Każdego ranka Kicuś wybiegał z norki, aby skakać po polanie.

Pewnego dnia Kicuś tak się zajął gonitwą za motylem, że zapomniał, gdzie jest jego domek. Rozejrzał się dookoła – wszystkie drzewa wyglądały tak samo. – Ojej, zgubiłem się! – zapiszczał cieniutko.

Usiadł pod krzakiem jeżyn i zaczął cicho płakać. Nagle usłyszał szelest: to wiewiórka Ruda zeskoczyła z gałęzi. – Czemu płaczesz, mały? – zapytała. – Zgubiłem norkę, a jestem taki malutki – odpowiedział Kicuś.

Ruda podrapała się po rudym czole. – Nie martw się, pójdę z tobą szukać. Twoja norka na pewno jest gdzieś blisko. I tak ruszyli razem przez las. Kicuś skakał za wiewiórką, która pokazywała mu różne ścieżki.

Po drodze spotkali sowę Zuzię. – Huhu, dokąd idziecie? – zapytała. – Szukamy domu Kicusia – odpowiedziała Ruda. Sowa zmrużyła wielkie oczy. – Widziałam norkę pod starą sosną z krzywym konarem – powiedziała. – To tam! – ucieszył się Kicuś.

Pobiegli w tamtą stronę i rzeczywiście – pod sosną z krzywym konarem była norka Kicusia. Była taka przytulna, z miękkim siankiem i zapasem marchewek. – Dziękuję wam! – zawołał zajączek i przytulił się do Rudy i Zuzi.

Od tego dnia Kicuś zawsze pamiętał, żeby nie oddalać się za bardzo od norki. A jeśli czegoś nie wiedział, od razu pytał przyjaciół. W lesie każdy chętnie pomaga, wystarczy tylko poprosić.

Wieczorem Kicuś wsunął się do swojej norki, przykrył się ogonkiem i spojrzał w niebo przez małe okienko. Gwiazdy migotały jak iskierki. – Dobranoc, lesie – szepnął i zasnął spokojnie, śniąc o skakaniu po polanie.