Bajka o zającu, który się spieszył

— Bajka do czytania —

W małym lesie, gdzie rosły wielkie dęby i pachniały jagody, mieszkał zajączek o imieniu Tupot. Tupot był najszybszym zającem w całej okolicy – galopował tak prędko, że aż wiatr gwizdał mu nad uszami. Codziennie rano obiegał cały las w mgnieniu oka, a potem wracał do swojej norki, zanim mucha zdążyła zatrzepotać skrzydłami.

Pewnego słonecznego popołudnia Tupot postanowił pobiec do strumienia po wodę. – Szybko, szybko, nie mam czasu! – powiedział do siebie i pomknął jak strzała. Mijał krzaki, przeskakiwał pniaki, a jego łapy ledwie dotykały ziemi. Niestety, w pędzie nie zauważył, że skręcił w inną ścieżkę. Po chwili las wokół niego wyglądał obco – nie znał tych drzew ani zapachów.

Tupot zatrzymał się i rozejrzał. – Ojej, gdzie jestem? – westchnął. Próbował biec jeszcze szybciej, ale każda ścieżka wydawała się taka sama. Zmartwiony usiadł pod wielkim grzybem i poczuł, że w brzuchu robi mu się ciasno ze strachu.

Nagle zza mchu wyłonił się mały żółw. Miał na imię Snuś i szedł bardzo powoli, stawiając każdy krok z namysłem. – Widzę, że się zgubiłeś – powiedział Snuś uprzejmie. – Może pomogę ci wrócić do domu?

Tupot pokiwał smutno głową. – Ale ja się ciągle spieszę! Nie mogę tak iść jak ty, to zbyt wolno! Snuś uśmiechnął się spokojnie. – A czy widziałeś, jak pięknie pachnie ta łąka? Albo jakie kolorowe motyle siedzą na tym kwiatku? Tupot spojrzał i ze zdziwieniem odkrył, że w pośpiechu nigdy na to nie zwracał uwagi.

Żółw powoli, ale pewnie pokazał zającowi drogę. Szli razem, a Tupot nauczył się patrzeć na małe rzeczy: na rosę na trawie, na śpiew ptaków, na cień rzucany przez chmury. Kiedy dotarli do norki, słońce już zachodziło. – Dziękuję, Snuś! – powiedział Tupot. – Dziś dowiedziałem się, że nie zawsze szybko znaczy dobrze.

Tego wieczoru Tupot nie biegał już jak szalony. Położył się na swoim posłaniu z mchu, a przez okno widać było pierwsze gwiazdy. Snuś usiadł obok i razem patrzyli w niebo. Cisza była taka przyjemna jak nigdy dotąd. Zajączek zamknął oczy, myśląc o tym, że czasem warto zwolnić, by zobaczyć, jak piękny jest świat. I tak, wśród spokojnych oddechów i migoczących gwiazd, zasnął snem lekkim jak listek.