Jak zajączek nauczył się zwalniać

— Bajka do czytania —

Mały zajączek Skoczek nie mógł zasnąć. Skakał po łące, merdał ogonkiem i mówił: „Hop, hop, hop!” – ale sen nie przychodził. W lesie zrobiło się ciemno i cicho, a Skoczek wciąż był niespokojny.

Nagle zobaczył żółwia Pobka, który powoli szedł ścieżką. Pobek niósł na plecach mały kocyk. „Dlaczego tak szybko skaczesz, Skoczku? – zapytał żółwik. – Wieczorem warto zwolnić.”

Skoczek zatrzymał się i spojrzał na Pobka. „Ale ja nie umiem zwalniać! – pisnął zajączek. – Moje łapki zawsze chcą skakać!” Pobek uśmiechnął się i powiedział: „Pomogę ci.”

Żółwik usiadł na miękkim mchu i zamknął oczy. „Zrób tak jak ja – wdech, noskiem, i wydech, buzią. Powoli, spokojnie.” Skoczek spróbował. Najpierw był niespokojny, ale po chwili poczuł, jak jego uszy opadają.

Pobek pokazał mu gwiazdy na niebie. „Widzisz tę małą, migocącą? To świetlik, który też idzie spać. Każde zwierzątko w lesie powoli zamyka oczy.” Skoczek położył główkę na kocyku Pobka.

„Czuję się taki... lekki” – szepnął zajączek. Jego serduszko biło coraz ciszej. Pobek powiedział: „Dobrze. Teraz wyobraź sobie, że jesteś chmurką, która odpływa w nocy.” Skoczek uśmiechnął się i zamknął oczy.

Po chwili żółwik usłyszał równy oddech Skoczka. Zajączek spał jak kamień, a jego łapki drgały tylko od czasu do czasu. Pobek nakrył go kocykiem i szepnął: „Dobranoc, mały przyjacielu.”

Nad łąką zapadła cisza. Gwiazdy świeciły jasno, a księżyc kołysał drzewa. Skoczek śnił o tym, jak biegnie bardzo, bardzo wolno – i czuje się szczęśliwy. Dobranoc, Skoczku. Dobranoc, Pobku. Dobranoc wszystkim, którzy też chcą zwolnić.