Żaba Zuzia i tajemnica latających liści

— Bajka do czytania —

W małym stawie, wśród zielonych lilii i srebrzystych fal, mieszkała żabka Zuzia. Była mała, skoczna i bardzo ciekawska. Każdego ranka siadała na swoim ulubionym liściu i patrzyła w niebo. Najbardziej na świecie chciała latać jak ważki, które przemykały nad wodą jak niebieskie iskierki.

Zuzia obserwowała, jak ważka Wirówka z gracją sunie po powietrzu. „Jaka jesteś szczęśliwa!” – westchnęła. „Masz skrzydła. Możesz dotknąć chmur i zobaczyć cały staw z góry. Ja mogę tylko skakać po liściach.” Wirówka zatrzymała się na chwilę. „Ale ty potrafisz nurkować! Ja wejdę pod wodę, to cała mokra jestem. Każdy ma coś swojego.”

Zuzia jednak nie dała za wygraną. Postanowiła zrobić sobie skrzydła. Znalazła dwa duże liście grzybienia i przywiązała je do pleców cienkimi źdźbłami trawy. „Będę latać!” – zawołała i skoczyła z kamienia. Ale zamiast wzbić się w górę, z pluskiem wpadła do wody. Liście odpadły, a Zuzia zachłysnęła się wodą. Mokra i zawstydzona wygramoliła się na brzeg.

Pomoc przyszła z nieoczekiwanej strony. Stary ślimak Stefan, który pełzał wzdłuż brzegu, uśmiechnął się pod muszlą. „Drogie dziecko – powiedział powoli. – Latanie to nie tylko skrzydła. Spójrz na bociana – lata wysoko, ale nie umiesz skakać tak daleko jak ty. Ty jesteś mistrzynią w skokach! Każde twoje odbicie to mały lot.” Zuzia zastanowiła się: rzeczywiście, potrafiła przeskoczyć z liścia na liść bez plusku.

Tymczasem nad staw zapadł zmierzch. Nagle z zarośli dobiegł cichy płacz. To był świetlik Migotka – jeden ze znajomych Zuzi. Utknął w pajęczynie między trzcinami. „Pomóż! – prosił. – Nie mogę się wydostać, a pająk zaraz wróci!” Zuzia bez wahania skoczyła. Kilkoma zwinnymi susami dotarła do pajęczyny, a potem… zamiast szarpać sieć, wymyśliła coś sprytnego.

Pamiętając opowieść Stefana, Zuzia odskoczyła kawałek, rozbiegła się i z całej siły skoczyła nad pajęczyną, uderzając ją swoim płaskim brzuszkiem. Pajęczyna rozdarła się, a Migotka wyleciał na wolność. „Udało się! – pisnął. – Jesteś niesamowita!” Zuzia uśmiechnęła się, bo odkryła, że to, co ma – siłę w skoku i odwagę – jest równie wspaniałe jak skrzydła.

Tego wieczoru Zuzia usiadła na swoim liściu, patrząc w gwiazdy. Migotka usiadł obok i swoim blaskiem rozświetlił ciemność. „Każdy z nas ma coś wyjątkowego – szepnęła Zuzia. – Nie trzeba być ważką, żeby być szczęśliwym.” Otulił ją ciepły wiatr, żabka zamknęła oczy, a staw powoli zamilkł w spokojnej nocy. Dobranoc, Zuziu. Dobranoc, śnij o skokach wśród gwiazd.