Bajka o wróżce, która zbierała gwiazdy

— Bajka do czytania —

W krainie Migotliwych Łąk, gdzie każdy źdźbło trawy mieniło się srebrem, a listki drzew śpiewały cichutkie melodie, mieszkała mała wróżka o imieniu Milusia. Miała skrzydełka jak pajęcza nić i serce pełne ciekawości. Jej największym marzeniem było zebrać najwięcej świecących pyłków z księżycowych kwiatów, bo przecież każdy wiedział, że im więcej pyłków, tym wróżka jest bogatsza i ważniejsza.

Milusia codziennie od świtu do zmierzchu latała od kwiatka do kwiatka, otrząsając ich płatki. Zbierała pyłki do malutkiego, kryształowego słoiczka, który nosiła na wstążce u szyi. Gdy słoiczek się przepełniał, przesiadała się na obłoczek i przesypywała pyłki do wielkiej, kryształowej misy w swojej dziupli. Miska już prawie pękała w szwach, a wróżka wciąż była niespokojna – bo słyszała, że istnieje wróżka, która ma misę jeszcze pełniejszą.

Pewnego wieczoru, kiedy zachodziło słońce i niebo nabrało koloru malinowej lemoniady, Milusia usłyszała cichutki płacz. To mała biedronka Kropka zawinęła się w liść i szlochała, bo zgubiła swoją jedyną, czarną kropkę. "Bez niej nie jestem prawdziwą biedronką – łkała. – Nikt mnie nie pozna". Milusia spojrzała na swój słoiczek pełen pyłków, a potem na zapłakaną Kropkę.

Wróżka westchnęła, po czym ostrożnie wysypała trzy garście świecącego pyłu na skrzydełka biedronki. Pyłek zaiskrzył i – o dziwo! – zamiast zniknąć, uformował na grzbiecie Kropki trzy nowe, śliczne, srebrne kropki. Biedronka zapiszczała z radości, podziękowała tysiąc razy i odfrunęła szczęśliwa. Milusia patrzyła za nią i po raz pierwszy poczuła w brzuszku ciepło, które wcale nie pochodziło od magicznego pyłku, ale z jej własnego serca.

Następnego dnia Milusia spotkała pajączka Nitkę, który snuł sieć między dwiema trawkami. Nitka był bardzo smutny, bo poranny deszcz zniszczył mu całą pajęczynę. "Znowu muszę zaczynać od początku – wzdychał. – Moja sieć była najmisterniejsza na całej łące". Milusia bez wahania wysypała resztę swojego pyłku na nitki pajęczyny. Zaiskrzyły, wzmocniły się i zaczęły świecić jak poranna rosa. Pajączek aż podskoczył z zachwytu.

Gdy słoiczek Milusi opustoszał, a misa w dziupli była wreszcie pusta, wróżka poczuła… lekkość. Już nie musiała wszystkiego liczyć i porównywać. Usiadła na swoim ulubionym grzybku i zamknęła oczy. Wtedy zrozumiała, że najwięcej ma ten, kto daje innym radość, a nie ten, kto zbiera skarby dla siebie. A świecące pyłki? Okazało się, że gdy daje się je z miłością, wracają podwójnie – w uśmiechu biedronki i w tańcu pajączka.

Tej nocy na niebie pojawiły się nowe, jasne gwiazdy. Milusia patrzyła w nie i szeptała: "Dziękuję". Położyła się na miękkim liściu klonu, a wiatr kołysał ją delikatnie jak w kołysce. W oddali słychać było cichutki śpiew księżycowych kwiatów, a skrzydełka wróżki przestały drżeć z niepokoju. Zapadła w sen głęboki i słodki, a za nią całe Migotliwe Łąki zmrużyły oczy, bo wiedziały, że najprawdziwsze skarby są w sercu, a nie w misce.

I tak oto, gdy gwiazdy rozsypały się po niebie jak garść pyłków, mała Milusia spała, a jej sny były kolorowe jak letnia łąka. Dobranoc, mały przyjacielu. Niech i Twoje sny będą pełne łagodnego światła.