Bajka o Wrocławiu i Złotej Kaczce

— Bajka do czytania —

W samym sercu Wrocławia, nad brzegiem Odry, mieszkała mała Zosia. Każdego wieczoru siadała na parapecie i patrzyła, jak zachodzące słońce maluje dachy Starego Miasta na złoto. Tego dnia jednak coś było inaczej – w oddali zobaczyła maleńkie światełko, które tańczyło między kamienicami.

Zosia wzięła głęboki oddech i pobiegła za światełkiem. Przemknęła przez Rynek, gdzie kolorowe kamieniczki wyglądały jak z piernika, aż dotarła do mostku nad Odrą. Tam, na środku mostu, stał mały krasnal w czerwonej czapeczce. – Witaj, Zosiu! – powiedział krasnal. – Jestem Florek, strażnik wrocławskich tajemnic. Dziś pokażę ci coś wyjątkowego.

Florek zaprowadził Zosię do ukrytej bramy w murach Ostrowa Tumskiego. Gdy ją otworzyli, znaleźli się w ogrodzie pełnym świecących kwiatów. – To Magiczny Ogród Wrocławia – szepnął Florek. – Każdy kwiat to dobre uczynki mieszkańców. Im więcej życzliwości, tym jaśniej kwitną. Zosia z zachwytem patrzyła, jak kwiaty mienią się kolorami tęczy.

Nagle zza krzaka wyskoczyła Złota Kaczka. – Kwa! Kwa! – zawołała. – Szukam skarbu, który podobno jest ukryty pod Ratuszem! Zosia uśmiechnęła się. – Skarbem nie są złote monety – powiedziała. – Skarbem jest to, że wszyscy się tu znają i pomagają sobie. Kaczka zdziwiła się, ale po chwili skinęła głową.

Florek zaprowadził ich na wieżę kościoła św. Elżbiety. Z góry widać było całe miasto: mosty, wyspy i dachy. – Popatrz – powiedział krasnal. – Każde światło w oknie to czyjeś marzenie. A ty, Zosiu, możesz sprawić, by te marzenia jaśniały jeszcze mocniej, po prostu będąc dobrą. Zosia poczuła ciepło w sercu.

Gdy słońce zaszło, a na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, Florek odprowadził Zosię do domu. – Pamiętaj – rzekł na pożegnanie – magia Wrocławia jest w tobie. Wystarczy, że spojrzysz na miasto z życzliwością, a ono odwdzięczy się pięknem. Zosia obiecała, że będzie pamiętać.

Tej nocy Zosia zasnęła z uśmiechem. Śniły jej się krasnale, złote kaczki i mosty pełne świateł. A nad Wrocławiem świeciły gwiazdy, cicho szepcząc dobranoc każdemu, kto umiał słuchać.