Bajka o Stegozaurze i jego płytach

— Bajka do czytania —

W Zielonej Dolinie, gdzie słońce świeciło najcieplej, mieszkał mały stegozaur o imieniu Stefuś. Miał on na grzbiecie piękne, pomarańczowe płyty, które lśniły w słońcu jak małe latarenki.

Stefuś bardzo lubił spacerować po łące. Ale czasami martwił się, że jego płyty są inne niż u innych dinozaurów. „Czemu mam takie duże płyty?” – pytał mamę. Mama uśmiechała się i mówiła: „Są wyjątkowe, tak jak ty.”

Pewnego dnia Stefuś spotkał małego triceratopsa o imieniu Tofik. Tofik miał trzy rogi i był bardzo ciekawski. „Ojej, jakie masz ładne płyty!” – zawołał. „Czy mogę je dotknąć?” Stefuś zgodził się, a Tofik delikatnie pogładził jego grzbiet.

„One są ciepłe!” – zdziwił się Tofik. „Tak, słońce je ogrzewa” – odpowiedział Stefuś. „Czuję się wtedy bezpiecznie.” Chłopcy zaczęli się bawić w berka wśród wysokich paproci. Stefuś biegał, a jego płyty trzepotały wesoło.

Nagle zza skały wyjrzał mały pterodaktyl. „Hej, czy mogę się z wami pobawić?” – zapytał. „Oczywiście!” – zawołali razem. Pterodaktyl nazywał się Lotek i uwielbiał latać nad doliną. „Wasze płyty są jak małe żagle!” – powiedział.

Stefuś poczuł się dumny. Jego płyty nie były dziwne – były wyjątkowe! Pomagały mu utrzymać równowagę, a gdy słońce zachodziło, świeciły na złoto. „Każdy ma coś, co czyni go szczególnym” – pomyślał.

Wieczorem wszyscy trzej usiedli na wzgórzu. Na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy. Stefuś położył się na miękkim mchu, a jego płyty delikatnie połyskiwały w blasku księżyca. „Jestem szczęśliwy, że jestem sobą” – szepnął.

Mama stegozaur przykryła go liściem i zaśpiewała cichą kołysankę. Stefuś zamknął oczy, a gwiazdy tańczyły nad nim. „Dobranoc, mój mały stegozaurze” – powiedziała mama. I Stefuś zasnął, śniąc o przygodach z przyjaciółmi.