Czerwony i iskierka odwagi

— Bajka do czytania —

W małej remizie na skraju miasteczka mieszkał sobie mały wóz strażacki o imieniu Czerwony. Miał lśniącą kabinę, dwa okrągłe reflektory i krótką, ale bardzo ruchliwą drabinę. Każdego ranka stawał obok wielkiego, czerwonego wozu strażackiego o imieniu Grom, który zawsze chrząkał i mówił: „Jesteś za mały, żeby gasić wielkie pożary!”. Czerwony czuł się wtedy smutny, ale nie tracił nadziei.

Pewnego popołudnia, gdy słońce chowało się za chmurami, z lasu przy remizie zaczął unosić się siwy dym. To pan Borsuk zapomniał o ognisku i małe płomienie zaczęły lizać suche liście. Grom natychmiast włączył syrenę i pomknął na pomoc, ale był tak duży, że nie mógł wjechać między ciasne drzewa. Stanął i westchnął: „To nie dla mnie…”. Wtedy Czerwony podjechał bliżej i powiedział: „Ja zmieszczę się w każdej ścieżce. Pojadę!”.

Kierowca, pan Zygmunt, uśmiechnął się i poklepał Czerwonemu kabinę. „Pokaż, co potrafisz, mały” – szepnął. Czerwony wjechał między drzewa, a jego drabina wyciągnęła się jak szyja żyrafy. Z węża trysnęła woda prosto na ogień, aż syknęło i zgasło. Borsuk podziękował, a wiewiórki z gałęzi klaskały w łapki.

Gdy Czerwony wrócił do remizy, Grom spuścił reflektory i burknął: „No, nie myślałem, że dasz radę”. Czerwony odpowiedział: „Każdy może pomóc, nawet jeśli jest mały. Ważne, żeby chcieć”. Grom zarumienił się na tyle, że jego lakier zrobił się jeszcze czerwieńszy i przyznał: „Masz rację. Może już nie będę cię przezywał. Chcesz być moim pomocnikiem?”.

Od tamtego dnia Czerwony i Grom jeździli razem. Grom gasił duże płomienie, a Czerwony wsuwał się w wąskie zaułki i gasił małe iskierki. Wszyscy w miasteczku mówili, że to najlepsza strażacka para. Nawet pan Zygmunt mruczał zadowolony: „Dwa wozy – dwa razy więcej odwagi”.

Wieczorem, gdy już wszystkie pożary były ugaszone, Czerwony wracał na swoje miejsce w remizie. Mył swoje opony i przecierał reflektory, a Grom obok cicho chrapał. Czerwony patrzył przez okno na gwiazdy i myślał: „Nawet mały wóz może być wielkim bohaterem, jeśli tylko ma odwagę pomagać”.

Potem zamknął reflektory, bo czuł się zmęczony i szczęśliwy. W remizie zrobiło się cicho, tylko wiatr szeleścił za oknem, a księżyc świecił na dach. Czerwony zasnął, a jego sny były pełne spokojnych, błękitnych nieb. Dobranoc, mały strażaku. Dobranoc, świecie.