Tajemniczy ogród Pani Wiosny

— Bajka do czytania —

W małym przedszkolu „Pod Wesołym Liskiem” dzieci przygotowywały się do wiosny, ale w ogrodzie wciąż panowała cisza i szarość.

Pewnego marcowego poranka, kiedy słońce leniwie wstawało, siedmioletni Kacper stał przy oknie swojej sali i patrzył na ogród. Ziemia była szara, gałęzie nagie, a na trawniku leżała ostatnia, brudna plama śniegu. – Kiedy wreszcie przyjdzie wiosna? – westchnął.

Pani Zuzia, ich przedszkolna opiekunka, uśmiechnęła się tajemniczo. – A może to my musimy jej pomóc przyjść? – zapytała. Dzieci spojrzały po sobie zdziwione. Jak można pomóc wiośnie?

Następnego dnia Pani Zuzia przyniosła do sali małe, brązowe cebulki. – To tulipany – powiedziała. – Każda z was może posadzić jedną w doniczce. Ale musicie pamiętać, że wiosna nie lubi pośpiechu. Trzeba podlewać, czekać i wierzyć.

Kacper dostał cebulkę najbardziej pomarszczoną. – Moja jest brzydka – mruknął. – Na pewno nic z niej nie wyrośnie. – Posadził ją jednak w doniczce i postawił na parapecie. Koleżanka Zosia podlewała swoją codziennie, a Franek zapomniał o swojej na całe dwa dni.

Mijał tydzień. Kacper codziennie rano biegał do doniczki, ale nic się nie działo. – To nie działa – powtarzał. – Wiosna nas oszukała. – Aż pewnej nocy, gdy wszyscy spali w przedszkolu, w doniczce Kacpra coś cicho pękło. Rano, gdy przyszedł, zobaczył malutki, zielony czubek.

– Patrzcie! – krzyknął. – Mój tulipan! – Zosia i Franek też podbiegli do swoich doniczek. U Zosi był już wysoki, zielony pęd, u Franka – maleńki, blady kiełek. – Twój jest najsilniejszy – powiedziała Zosia do Kacpra. – Bo ty najbardziej na niego czekałeś.

Tego popołudnia Pani Zuzia zaprowadziła dzieci do przedszkolnego ogródka. Pod starym krzakiem bzu zobaczyły pierwsze fioletowe kwiatki. – To krokusy – szepnęła. – One wiedziały, że wy już jesteście gotowi na wiosnę. I wtedy cały ogród, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, zajaśniał kolorami.

Wieczorem, w drodze do domu, Kacper trzymał mamę za rękę i patrzył w gwiazdy. – Mamo – powiedział cicho. – Wiosna nie przychodzi sama. Trzeba na nią poczekać, ale to czekanie jest fajne, bo robi się to razem. Mama uścisnęła jego dłoń, a nad nimi niebo usiane było milionem srebrnych punktów – jak małe, nieśmiałe iskierki wiosny.