Bajka o tym, jak Pan Zegarmistrz naprawił ciszę

— Bajka do czytania —

W krainie Dźwięków, gdzie każdy odgłos miał swoje miejsce, mieszkał Pan Zegarmistrz. Jego dom był pełen tykających zegarów, które nuciły spokojną melodię: tik-tak, tik-tak. Dzieci z okolicy uwielbiały przychodzić do niego i słuchać, jak małe kółeczka obracają się w zgodzie.

Pewnego dnia do krainy Dźwięków przybył hałaśliwy Chrobot. Był zły, że inne dźwięki są głośniejsze od niego. Zaczął krzyczeć: „To ja powinienem być najważniejszy! Wasze szepty i szumy są niczym!”. Jego krzyk sprawił, że wszystkie dźwięki zaczęły się kłócić. Szelest liści pokłócił się z pluskiem wody, a śmiech dzieci z brzęczeniem pszczół.

W krainie zapanował straszny harmider. Zegary Pana Zegarmistrza zaczęły chodzić nierówno – tik-tak zamieniło się w TIK-TAK, a potem w chaotyczne STUKOT. Zegarmistrz zmartwił się, bo wiedział, że gdy dźwięki się kłócą, nikt nie może spać spokojnie.

Pan Zegarmistrz zaprosił wszystkie dźwięki do swojej pracowni. Usiadł na swoim starym krześle i powiedział: „Słuchajcie, moi drodzy. Każdy z was jest ważny, ale żaden nie musi być najgłośniejszy. Spójrzcie na moje zegary – każdy tyka w swoim rytmie, a razem tworzą harmonię”. Chrobot nadąsał się, ale zaczął słuchać.

Wtedy Zegarmistrz wyjął małe narzędzie i delikatnie dotknął każdego dźwięku. Szelestowi dodał odrobinę spokoju, pluskowi – rytmu, a Chrobotowi pokazał, że może być cichy i mocny zarazem. „Nie musicie walczyć – wystarczy, że będziecie słuchać siebie nawzajem” – powiedział.

Powoli dźwięki zaczęły się godzić. Szelest przestał szeleścić gniewnie, plusk zaczął pluskać wesoło, a Chrobot zamienił się w cichutkie, miarowe stukanie. W krainie Dźwięków znów zapanowała cisza – ale taka dobra, pełna spokoju.

Tego wieczoru dzieci wróciły do domów i zasnęły przy dźwięku tykających zegarów. Pan Zegarmistrz uśmiechnął się, bo wiedział, że nawet największy hałas można naprawić odrobiną cierpliwości i dobrym słowem. A gwiazdy na niebie mrugały cicho, jakby mówiły: „Dobranoc, śpijcie spokojnie”.