Bajka o wilku i świnkach dla 7-latka

— Bajka do czytania —

W lesie Zielonym, gdzie sosny sięgały chmur, mieszkał wilk o imieniu Kłaczek. Mimo że miał miękkie futro i ciepłe oczy, nikt nie chciał się z nim bawić. Wszystkie zwierzęta szeptały: „Uważajcie, to wilk!”, a małe ptaszki odlatywały, gdy tylko się zbliżał. Kłaczek siadał na wzgórzu i patrzył na zachodzące słońce, czując, jak samotność ściska go za serce.

Pewnego dnia, gdy błąkał się po lesie, usłyszał wesołe chrumkanie. To trzy małe świnki – Róża, Mięta i Pysia – zbierały jagody na ciasto. Kłaczek podszedł cichutko i zapytał: „Czy mogę pomóc?”. Świnki spojrzały na siebie przestraszone, ale najodważniejsza – Róża – powiedziała: „Dobrze, pomóż nam tylko nie strasz królików”. Wilk uśmiechnął się nieśmiało.

Pracowali razem całe popołudnie. Kłaczek swoim mocnym nosem pomógł przynieść drewno na opał, a Mięta i Pysia mieszały jagody z miodem. Gdy ciasto wylądowało w piecu, w całym lesie uniósł się zapach słodkich wypieków. „Smakuje jak marzenie!” – pisnęła Pysia, liżąc łyżkę.

Nagle od strony rzeki dobiegł płacz. Mały zajączek Szaruś ugrzązł w błocie. Świnki spanikowały, ale Kłaczek delikatnie chwycił zajączka za uszy i wyciągnął go na suchy brzeg. „Dziękuję!” – zapiszczał Szaruś, a świnki spojrzały na wilka z podziwem. „Wcale nie jesteś straszny” – stwierdziła Róża.

Wieczorem, gdy na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, Kłaczek pomógł świnkom zbudować huśtawkę z powalonego drzewa. Huśtali się wszyscy razem – wilk, trzy świnki i mały zajączek. Nikt już nie bał się Kłaczka. Śmiech niósł się echem po lesie, a wilk poczuł, że wreszcie ma przyjaciół.

Kiedy księżyc wzbił się wysoko, Kłaczek położył się w swoim legowisku pod starym dębem. Patrzył przez dziuple na rozgwieżdżone niebo i słyszał, jak wiatr delikatnie kołysze gałęziami. Pomyślał: „Dobrze mieć kogoś blisko”. I zamknął oczy, czując ciepło w sercu.

Następnego dnia świnki przyniosły mu kosz pełen jagodowych ciasteczek. „Dla ciebie, przyjacielu!” – powiedziały chórem. Wilk uśmiechnął się tak szeroko, że aż pokazał swoje kły, ale nikt się nie przestraszył – teraz wszyscy wiedzieli, że pod kudłatą sierścią kryje się dobre serce.