Bajka o wilku i świnkach, które chciały tańczyć

— Bajka do czytania —

W lesie Zielonej Łąki mieszkały trzy małe świnki: Róża, Kropka i Łatka. Każda z nich miała swój domek – jeden ze słomy, drugi z drewna, a trzeci z cegieł. Ale wcale nie bały się wilka, bo w tym lesie wilk był... trochę niezdarny i bardzo samotny.

Wilk nazywał się Tupcio, bo ciągle stąpał głośno i przewracał się o własne łapy. Każdego ranka próbował zaprzyjaźnić się z leśnymi zwierzętami, ale one uciekały, bo słyszały o wilkach z innych bajek. Tupcio wzdychał: „Nikt nie chce ze mną tańczyć”. I siadał pod wielkim dębem, patrząc w niebo.

Pewnego dnia świnki bawiły się na polanie. Róża tańczyła w kółko, Kropka klaskała, a Łatka podskakiwała. Nagle usłyszały czyjeś ciężkie kroki. To był Tupcio. Świnki zamarły, ale Łatka powiedziała: „Nie uciekajmy. Może on też chce się bawić?”.

Tupcio podszedł nieśmiało i zapytał: „Czy mogę z wami zatańczyć?”. Świnki spojrzały po sobie. Róża odparła: „A nie będziesz nas straszył?”. Wilk pokręcił głową: „Ja tylko chcę tańczyć, ale ciągle się przewracam”. Kropka uśmiechnęła się: „To nic, my też czasem upadamy!”.

Zaczęli tańczyć razem. Tupcio stąpał głośno, ale świnki śpiewały wesołą piosenkę. Nagle wilk potknął się o kamień i fiknął koziołka, lądując na miękkim mchu. Świnki wybuchnęły śmiechem, a Tupcio też się roześmiał. „Widzicie? Mówiłem, że jestem niezdarą” – powiedział.

Od tego dnia Tupcio codziennie przychodził na polanę. Świnki nauczyły go tańca na czterech łapach, a on opowiadał im historie o chmurach. Nawet domek ze słomy nie był już straszny – wilk przynosił świeżą słomę do naprawy, a z drewna robił huśtawkę.

Pewnego wieczoru, gdy słońce chowało się za lasem, wszystkie zwierzęta – sarny, zające i wiewiórki – przyszły popatrzeć na tańczącego wilka. Tupcio już się nie przewracał, bo świnki trzymały go za łapy. I wszyscy śpiewali: „Kto tańczy, ten się nie boi!”.

Gdy zrobiło się ciemno, świnki poszły spać do swojego ceglanego domku. Tupcio usiadł na progu i cichutko nucił kołysankę. Gwiazdy migotały nad lasem, a wilk szepnął: „Dobranoc, przyjaciółki. Śpijcie spokojnie, bo nikt tu nikogo nie straszy”.