Bajka o wilku i siedmiu koźlątkach dla 7-latka

— Bajka do czytania —

Daleko, w Zielonej Dolinie, mieszkała mama koza z siedmioma koźlątkami. Każde z nich było inne – jedno lubiło skakać, drugie pływać, trzecie zbierać kwiaty, a najmłodsze, Kropka, uwielbiało rysować chmury. Ich dom stał na skraju lasu, gdzie czasem zaglądał Wilk Chmurek – miękki, puchaty wilk, który bał się własnego cienia.

Pewnego razu mama koza musiała iść do miasta po siano. Przed wyjściem pouczyła dzieci: „Nie otwierajcie nikomu, kto nie zna hasła. Nasze hasło to »Siedem gwiazd na niebie«.” Koźlątka obiecały być grzeczne. Kropka narysowała na ścianie siedem gwiazd, żeby nikt nie zapomniał.

Wilk Chmurek przechadzał się właśnie pod lasem. Miał wielkie, szare serce, które chciało się bawić, ale nikt się do niego nie odzywał. „Może dziś znajdę przyjaciół?” – pomyślał i cichutko podszedł do domku kóz. Zapukał: „Puk, puk! To ja, Chmurek!” Koźlątka spojrzały przez dziurkę od klucza i zobaczyły wielki, szary pysk. „Nie otwieraj! To wilk!” – pisnęły najstarsze. Chmurek westchnął i odszedł, ale Kropka patrzyła za nim tęsknie.

Następnego dnia koźlątka bawiły się na łące. Nagle zerwał się wiatr, a z nieba spadł mały, przestraszony ptaszek. To była jaskółka, która zgubiła drogę do gniazda. Koźlątka nie umiały jej pomóc – bały się wysokości. Wtedy pojawił się Chmurek. „Ja mogę pomóc” – powiedział cicho. Wspiął się na najwyższy dąb, delikatnie podał ptaszka do gniazda i zsunął się po pniu.

Koźlątka patrzyły z podziwem. „Jesteś miły!” – zawołała Kropka. „Chodź, pobawimy się w chowanego!” Wilk uśmiechnął się nieśmiało. Bawił się z nimi aż do zachodu słońca. Skakał przez kałuże, udawał, że jest górą, a one chowały się za nim. Wtedy mama koza wróciła z miasta. Zobaczyła wilka i krzyknęła: „Uciekajcie!” Ale wszystkie koźlątka stanęły przed Chmurkiem: „Mamo, on jest naszym przyjacielem! Pomógł ptaszkowi!”

Mama koza zmarszczyła brwi, ale potem wysłuchała całej historii. „Skoro pomogłeś moim dzieciom, jesteś mile widziany” – powiedziała. Chmurek poczuł, jak ogromne ciepło rozlewa mu się po sercu. Od tamtego dnia wilk często przychodził do domku kóz. Uczył je tropić ślady w lesie, a one uczyły go rysować gwiazdy.

Wieczorem, gdy zapadł zmrok, wszystkie koźlątka i Chmurek usiedli na progu. Kropka narysowała na niebie siedem błyszczących gwiazd. „To nasze hasło” – szepnęła. Wilk zamknął oczy i poczuł, że ma prawdziwą rodzinę. Nie musiał już być straszny – mógł być po prostu sobą.

Noc otuliła Zieloną Dolinę miękką ciszą. Koźlątka wtuliły się w mamę, a Chmurek położył się przy drzwiach, pilnując ich snu. „Dobranoc, przyjaciele” – mruknął, patrząc w gwiazdy. I wszystkie siedem gwiazd na niebie mrugnęło do niego wesoło.